Po surowej karze w wyborach regionalnych dwa tygodnie temu niemieckie partie koalicyjne również w niedzielę 2 października poniosły poważną porażkę. Są to jedyne dwie partie, które straciły głosy w porównaniu z wyborami w 28 roku.
Strata nie była mała; CDU musiała pogodzić się ze stratą na poziomie 11,3%, a dla SPD strata wyniosła 10,9%. Jest duża szansa, że w najbliższej przyszłości będzie to miało konsekwencje polityczne w Niemczech. Ponadto Angela Merkel zdecydowała się zaprzestać kandydowania na stanowisko liderki CDU i zrezygnować po obecnej kadencji kanclerza.
Pomijając kwestię, czy tak nie jest dodatkowa niepewność (kto powinien wierzyć rynkowi, jeśli Merkel i jej następcy nie są po tej samej stronie), wątpliwe jest także, czy życzeniem Merkel (dokończenia kadencji na stanowisku szefa rządu) nie jest Wunsch Denken.
Niechciane małżeństwo
Na poziomie federalnym CDU/CSU rządzi z SPD i jest to małżeństwo, którego wielu członków nie chciało od pierwszego dnia. Teraz, gdy SPD została ukarana po raz drugi, i tak już duże niezadowolenie z udziału rządu w tej partii pogłębia się. W SPD coraz głośniej słychać głos o wyjęciu wtyczki z koalicji. Członkowie uważają, że partia jest karana za politykę Merkel i niepopularność.
SPD już w 2017 roku wskazywała, że w połowie procesu nastąpi swego rodzaju przegląd udziału partii. Znajduje to w 2019 miejsce. Złowieszcze pod tym względem jest to, że SPD postawiła niedawno Merkel ultimatum: albo jej rząd musi w najbliższym czasie wykazać wyraźne rezultaty, albo partia zakończy koalicję.
Gdyby SPD ustąpiła, prawdopodobnie w przyszłym roku mielibyśmy nowe wybory. Od zakończenia II wojny światowej utworzenie nowego rządu trwało średnio 43 dni. W 2017 r. strony osiągnęły jednak porozumienie dopiero po 171 dniach. Łatwo sobie wyobrazić, że utworzenie nowego rządu w średnioterminowych wyborach krajowych znów zajmie dużo czasu.
Przedwczesna śmierć
Czy rząd Merkel rzeczywiście zostaliby zabici przedwcześnie, wówczas niestabilność polityczna byłaby całkowita; i to w kraju, który jest latarnią morską stabilności gospodarczej i politycznej w strefie euro. Miałoby to obowiązywać m.in. w 2019 r.: roku, w którym zostanie wybrany nie tylko nowy szef EBC, ale także nowy przewodniczący Komisji Europejskiej (KE) i nowy europejski komisarz ds. walutowych i gospodarczych .
Konsekwencje mogą Daleko sięgające Czy. Wydaje się, że Niemcy skupiły się na stanowisku nowego przewodniczącego KE. Pytanie, czy osłabionym Niemcom z ustępującym rządem uda się postawić na swoim. Jest duża szansa, że będzie to miało niewielki wpływ na obsadę innych ważnych stanowisk, zarówno w UE, jak i poza nią; rozważyć wybór następcy Mario Draghiego na prezesa Europejskiego Banku Centralnego.
Wartość euro
Niestabilność polityczna będzie raczej negatywna niż pozytywna dla wartości euro, ale także dla niemieckich długoterminowych stóp procentowych. Czasami mogą one rosnąć szybciej. Z jednej strony ze względu na tę niestabilność, ale także dlatego, że zwiększa się szansa, że kraj ten w bardziej bezpośredni sposób zapłaci za utrzymanie na rynku słabych krajów strefy euro, takich jak Włochy.
W 2019 r. prawdopodobnie zapadną także ważne decyzje dotyczące przyszłości euro. Osłabione Niemcy mogą mieć mniej do powiedzenia, co mogłoby skutkować większą solidarnością finansową w unii walutowej. Taki wynik zmniejszyłby atrakcyjność niemieckich obligacji skarbowych, powodując dodatkową presję na wzrost długoterminowych stóp procentowych.
Jeśli Niemcy staną się niestabilne politycznie, bardziej prawdopodobny jest kurs euro do dolara na poziomie 1,10 niż 1,25. Coś, co mogłoby pobudzić wzrost gospodarczy, ale także inflację w strefie euro i zmusić EBC do wcześniejszej lub szybszej podwyżki oficjalnych stóp procentowych.