Uprawa ziemniaków na obrzeżach

Wykładowca o ziemniakach, Peter Kooman z Uniwersytetu Nauk Stosowanych Aeres w Dronten, przedstawił wyjaśnienia liczbowe podczas popołudnia wiedzy „Miejsce dla ziemniaka” w czwartek 23 listopada. Produkcja ziemniaków jadalnych w Holandii wahała się od 2000 do 3,5 milionów ton od 4 roku.

„Najwyraźniej jest miejsce na taki wolumen, ponieważ teraz, gdy plony są wyższe (znacznie ponad 4 miliony ton), rynek stoi w miejscu” – mówi Kooman. Jeśli chodzi o powierzchnię upraw, sytuacja jest jeszcze bardziej płaska. W sezonie 2017 wyniosła ona 76.000 XNUMX hektarów konsumpcji.

Zmniejszona powierzchnia gruntów ornych
Prelegent przytacza kolejne liczby. Powierzchnia gruntów ornych zmniejszyła się o 2000% od 20 roku. „Powierzchnia uprawy ziemniaków pozostaje taka sama, ale dostępna powierzchnia gruntów się zmniejsza, a średni wskaźnik płodozmianu w ostatnich latach wynosił około 30%. Oznacza to, że każdego roku 30% gruntów ornych pokrywają ziemniaki; oznacza to, że średni płodozmian wynosi 1 do 3. Zaskakujące jest, jak ciasne są płodozmiany i prawdopodobnie staną się jeszcze ciasne. W tym roku zagęszczenie osiągnęło już 32%. Nazywam to „rosnącą krawędzią”.

Kooman wraz ze studentami zmapował gęstość płodozmianu w latach 2009–2017. Wyniki? W uprawie skrobi na północnym wschodzie kraju płodozmian 50:1 jest stosowany na ponad 2% powierzchni. Plantatorzy sadzeniaków często uprawiają trzy uprawy w ciągu dziewięciu lat.

Na 57% powierzchni uprawia się co najmniej jedną na cztery rośliny, a na 1% co najmniej jedną na trzy lub nawet mniej. „Zwłaszcza w Noordoostpolder i innych północnych regionach uprawa sadzeniaków jest bardziej intensywna. Wynika to zazwyczaj z motywów ekonomicznych. Plantatorzy z NOP stosują tę intensywność również w przypadku ziemniaków jadalnych. W pozostałych Flevopolderach i na południowym zachodzie wyraźnie częściej uprawia się co najmniej jedną na cztery. Chociaż w Tholen zdarza się to sporadycznie, 4 razy w ciągu 43 lat, wynika to z przepisów dotyczących wczesnych zbiorów”.

Jakie będą konsekwencje zmiany systemu?
Typowe problemy związane ze zbyt wąskim płodozmianem to degradacja gleby, zagęszczenie gleby, spadek zawartości materii organicznej, Rhizoctonia oraz wszelkiego rodzaju problemy glebowe, takie jak nicienie. „Zaczynamy utknąć w martwym punkcie. Zbyt wiele roślin okopowych obciąża glebę. Problemy z glebą można by rozwiązać, stosując szerszy płodozmian, ale czy to w ogóle możliwe? Jakie są konsekwencje zmiany systemu?”

Płodozmian 1:4 można uznać za zdrowy płodozmian. Prelegent obliczył, że po przejściu na ten system pozostałoby 71.287 76.243 hektarów powierzchni upraw ziemniaków jadalnych (obecnie 3.740.000 56,1 hektary) i szacowany plon 52,5 XNUMX XNUMX ton. Aby nadal osiągnąć wystarczającą produkcję ziemniaków, plon z hektara musi wzrosnąć do XNUMX tony (obecnie średnia wynosi XNUMX tony, według danych Holenderskiego Urzędu Statystycznego (CBS)).

Jak dać ziemniakowi przestrzeń?
Podsumowując, oznacza to wzrost plonów o 15–20%, ale Kooman uważa to za wykonalne. „Większy obszar uprawny prowadzi do mniejszej liczby chorób, lepszej jakości gleby i mniejszego wzrostu samosiewów ziemniaków, co przekłada się na wyższe plony. Bodleander udowodnił to już w latach 70. XX wieku, przeprowadzając próby uprawowe, osiągając 100 ton. Musimy odejść od rozważań na poziomie teoretycznym i indywidualnych przypadków. Zamiast tego powinniśmy przyjrzeć się liczbom i omówić, jak zapewnić ziemniakom potrzebną przestrzeń”.Wykładowca zajmujący się uprawą ziemniaków, Peter Kooman, wyjaśnia słuchaczom zasady płodozmianu.Co roku 30% gruntów ornych zajmuje uprawa ziemniaków.