Zniknięcie chloroprofamu do przechowywania ziemniaków ma poważne konsekwencje dla zagranicznego eksportu ziemniaków. Jeżeli substancję można zastąpić inną substancją w magazynach na terenie UE, eksport za granicę jest znacznie trudniejszy. Teun Paarlberg, współwłaściciel Sevenhuysen VOF, podnosi alarm w związku z tą sytuacją.
Jaki dokładnie jest problem z utratą chloroprofamu?
„Pozwolenie na chloroprofam (IPC/CIPC) wygaśnie w październiku 2020 r. Właściwie wcześniej, ale można go stosować do tego czasu. Chlorprofam znajduje się w prawie wszystkich obecnych inhibitorach kiełkowania, więc zakaz ma poważne konsekwencje dla całego przechowywania ziemniaków. W obecnej formie teraz Wygląda na to, że pozostałości na ziemniakach nie są tolerowane, choć chwilowo wyższe lobbuje się za standardem pozostałości. Jednak konsekwencje w tym sensie są ograniczone, ponieważ dostępne są alternatywne środki. Jednak największym problemem jest eksport ziemniaków za granicę, ponieważ nie ma sposobu, aby zachować ziemniaki poddane obróbce podczas transportu zagranicznego”.
Dlaczego ziemniaki nie mogą pozostać poddane obróbce podczas transportu?
„Po zniknięciu chloroprofamu należy co 4–6 tygodni zastosować leczenie alternatywnymi środkami (gazami). Wentylację należy zapewnić około 48 godzin po zabiegu. Jest to możliwe w oborach, ale nie w transportowanych kontenerach. Nie ma firmą zajmującą się transportem kontenerowym, która otworzy luki wentylacyjne 48 godzin po zabiegu. Co więcej, będziemy musieli wówczas zagazować kontenery, w których przewożone są także inne produkty i artykuły spożywcze. Nie sądzę, żeby taki był zamysł wprowadzenia zakazu stosowania chloroprofamu.”
Czy nie ma alternatywnych opcji?
„Tak, możemy schłodzić pojemniki do 1 stopnia. Ale wtedy nadal pojawia się problem, że ziemniaki muszą pozostać dobre do 3 tygodni w kraju przeznaczenia. Nie osiągniemy tego samym chłodzeniem i gazami. Co więcej, my nie można tego osiągnąć samym chłodzeniem i gazami. Wtedy jakość wypieku pozostawia wiele do życzenia. Dodatkowym problemem jest to, że eksportujemy dużo ponadwymiarowych sadzeniaków. Jeśli te partie nie będą już poddawane działaniu chloroprofamu, można je wykorzystać jako sadzeniaki zamiast ziemniaków konsumpcyjnych w ich ostatecznym miejscu przeznaczenia. Trzeba to zrobić tylko przez jakiś czas, a kupujący w pełni to wykorzystują. Być może zbyt duże sadzeniaki są również kupowane do spożycia w miejscach przeznaczenia, a następnie sadzone. Ma to szkodliwy wpływ na światowy eksport sadzeniaków oraz dla naszego dobrego imienia i sławy.”
Czy podejmowane są działania w związku z tym problemem?
„Prowadzimy dobre rozmowy z Holenderską Organizacją Ziemniaczaną (NAO). Prowadzi ona badania nad alternatywami, które naszym zdaniem jeszcze nie istnieją. Wspomniany produkt to 1.4 Ship, będący pochodną 1.4 Sigh. Ten produkt jest również gaz, który jest tak lotny i nie nadaje się do stosowania w kontenerach. Co więcej, nie jest on również zarejestrowany w Europie. Myślę, że jeśli tak się stanie, w październiku 2020 r. będziemy mieli poważny problem i eksport ziemniaków praktycznie się zatrzyma lub ryzyko zniknie po prostu stać się zbyt wielkim.”
Paarlberg kontynuuje: „Martwi mnie fakt, że nikt poza UE nie jest zainteresowany zakazem chloroprofamu. Jest to sprawa całkowicie europejska, ponieważ w innych częściach świata można go po prostu zastosować z braku dobrej alternatywy. Odbiorcy chcą dobry produkt, wolny od kiełków i nadający się do pracy od tygodnia do kilku tygodni. Poza tym po obraniu, zeskrobaniu lub umyciu nie znajdziesz już tego produktu.