Rynek ziemniaków wykazywał w ostatnich tygodniach niewielką dynamikę, co nie do końca motywuje hodowcę przed sezonem 2022/2023. Jedno jest pewne: dalsze zmniejszenie obszaru byłoby bardzo niekorzystne dla przetwórców w Europie Zachodniej, biorąc pod uwagę pozytywny rozwój globalnej sprzedaży produktu końcowego.
Faktem jest jednak, że plantatorzy nie poczynili w ostatnich latach wystarczającego postępu pod względem zysków z upraw. Pandemia korony częściowo odgrywa ważną rolę w ostatnich dwóch sezonach, ale także dalszy wzrost kosztów. Pozostaje więc pytanie, czy pożądane przez przetwórców zwiększenie powierzchni rzeczywiście nastąpi w 2022 roku i jeśli tak, to w jakim stopniu.
Teraz widać wyraźnie, że ceny kontraktowe idą na wyższy poziom. O ile redaktorom wiadomo, Aviko jako pierwsza ogłosiła ceny kontraktowe ze średnim wzrostem o 25 euro za tonę. Nie tylko cena kontraktowa decyduje o równowadze hodowcy. Otaczająca je konstrukcja często odgrywa decydującą rolę w końcowym wyniku netto na hektar. Fabryka przechwytuje część ton na hektar. Nie ustalono jeszcze ceny za tonę powyżej tej kwoty. Cena za te tzw. kilogramy wspólnej dostawy jest później ustalana przez kupującego i hodowcę. Choć odbywa się to w oparciu o „rynek dzienny”, to w 2022 roku trzeba się zastanawiać, co ten rynek jeszcze oznacza.
Przetwórcy są chętni, ale co robi hodowca?
Wniosek: przetwórcy są zadowoleni z technicznego rozwoju sprzedaży i chcą dalej zwiększać jej wolumen. Pytanie jednak brzmi, jak hodowcy poradzą sobie w nadchodzącym sezonie. Zwłaszcza w Belgii liczba przetwórców na stosunkowo małym obszarze roboczym jest duża w porównaniu z podażą surowców, o które ludzie się przepychają. Francja jest oczywiście miłym podwórkiem dla Belgów, ale francuski rolnik nie jest znany z dużej elastyczności. Krótko mówiąc, przed rozpoczęciem sezonu 2022/2023 panele znajdujące się na rynku mogą przejść z rynku podażowego na rynek popytowy. Wymaga to przede wszystkim innego podejścia ze strony klientów, przy czym „zaufanie” jest słowem kluczowym.