Aktualności ziemniaki
NEPG: tylko 6 procent mniej ziemniaków w UE4
Przy produkcji ziemniaków na poziomie 21,2 mln ton plony w krajach UE-4 są tylko o 6% niższe od średniej z 5 lat. Plony nie wydają się takie złe, ale wzrost areału również ma wpływ na tę liczbę. Uderzający jest również fakt, że średnia produkcja ziemniaków od lat spada.
Czy chcesz kontynuować czytanie tego artykułu?
Zostań subskrybentem i uzyskaj natychmiastowy dostęp
Wybierz subskrypcję, która Ci odpowiadaDane te opublikowała organizacja Północno-Zachodnich Europejskich Plantatorów Ziemniaków (NEPG). Według organizacji plony w krajach UE-4 są niższe niż oczekiwano, ale różnice regionalne nigdy wcześniej nie były tak duże. Na przykład plony z hektara wynoszą od około 30 do 65 ton lub więcej, a działki nawadniane wykazują w tym roku znaczny wzrost. W Belgii i Francji rentowność jest rozczarowująca. Na obszarach są plantatorzy, którzy zebrali tak mało plonów, że nie są w stanie wypełnić swojego kontraktu. W Niemczech hodowcy z północy i zachodu osiągnęli średnie plony, natomiast z południa były poniżej średniej. Holenderscy hodowcy osiągnęli ponadprzeciętne zbiory.
Belgia zbiera o 17% mniej
Powierzchnia, która jest o 1,7% większa od średniej w UE-4, częściowo rekompensuje spadek produkcji ziemniaków. Oznacza to, że plony z hektara są nieco niższe. Na przykład Belgia zbiera średnio 38,9 ton z hektara, czyli o 15% mniej niż średnia z 5 lat, a Francja i Niemcy naśladują odpowiednio 10,4% i 5,8%. Przy 48 tonach na hektar Holandia faktycznie osiąga o 1,3% więcej niż średnia z 5 lat. Biorąc pod uwagę plony z hektara i tę powierzchnię, z obliczeń wynika, że w 6 krajach UE ziemniaków jest o 4% mniej.
Strukturalny upadek
Uderzające jest to, że średnie plony z hektara w tych 4 krajach spadły w ostatnich dziesięcioleciach. Aby wyjaśnić tę tendencję, NEPG sporządził listę wszystkich średnich pięcioletnich od 5 roku. Średnia pięcioletnia z okresu 2010–5 zaczyna się od 2010 ton na hektar i spada do 2014 ton w latach 49–45. Jako przyczyny tych spadków NEPG podaje zmianę klimatu i pogarszającą się jakość gleby.
Kolejnym czynnikiem, z którym musi się zmierzyć każdy hodowca, jest wzrost kosztów produkcji. Ceny kontraktowe muszą rosnąć wraz z kosztami, aby plantatorzy nie uprawiali mniejszej ilości ziemniaków i nie doprowadzili do niedoborów w latach 2023–2024, stwierdza NEPG. Możliwym rozwiązaniem zaproponowanym przez organizację jest powiązanie cen kontraktowych ze wskaźnikami kosztów własnych. Ceny kontraktowe rosną lub spadają wraz z szeregiem wskaźników cen nawozów, energii, środków ochrony roślin itp. W ten sposób ustalana jest uczciwa cena ziemniaków.