Wydaje się, że ceny cukru stoją w miejscu. Po raz kolejny rosną obawy o mniejszą podaż, a ceny rosną. Ponadto mokra wiosna powoduje niepokój o produkcję cukru na nadchodzący sezon.
Rynek cukru w Europie od miesięcy pokazuje ten sam obraz: ceny rosną z każdą małą przerwą. Rynek kontraktów terminowych w Londynie notowany jest obecnie na poziomie powyżej 700 dolarów za tonę cukru białego, a rynek kontraktów terminowych w Nowym Jorku osiągnął nawet najwyższy poziom od ponad jedenastu lat. Na rynku kasowym w Europie cukier biały kosztuje nawet znacznie ponad 800 euro za tonę. Różni się to nawet w zależności od regionu, a ceny w Europie Południowej sięgają nawet 1.000 euro za tonę. Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) podała w zeszłym miesiącu, że ceny surowców cukru są na najwyższym poziomie od października 2016 r.
Zawarcie majowego kontraktu spowodowało gwałtowny wzrost na rynku futures w Nowym Jorku, gdyż handlowcy cukrem muszą dokupować dodatkowe kontrakty w celu zabezpieczenia swoich pozycji. Notowania obecnie nieznacznie spadły, ponieważ na rynku kontraktów terminowych pojawiła się nowa podaż w związku z rozpoczęciem nowego kontraktu.
Brazylia nie zdejmuje presji
W ostatnim czasie ceny cukru jeszcze bardziej wzrosły w związku z rosnącymi obawami dotyczącymi dostaw i rozczarowującą produkcją na całym świecie. Na początku kwietnia największy na świecie producent cukru Indie wywróciły do góry nogami światowy rynek cukru poprzez znacznie niższą produkcję cukru, a produkcja w pozostałych krajach azjatyckich również jest niższa od oczekiwanej. Wywiera to dodatkową presję na i tak już ograniczoną podaż na świecie. W perspektywie krótkoterminowej oczekiwano, że Brazylia, największy eksporter świata, zapewni spokój i być może spadek cen, ale wydaje się, że tak nie jest. Zbiory trzciny cukrowej, które wkrótce się rozpoczną, postępują niezwykle wolno z powodu nadmiernych opadów, a plony wydają się gorsze niż wcześniej oczekiwano. Ponadto wydaje się, że przeważają obawy dotyczące podaży i mniejszych zapasów.
Z powodu rozczarowującej produkcji cukru w Europie w zeszłym sezonie ceny już znacznie wzrosły. Jednak wzrost cen na światowym rynku cukru jest również odczuwalny w Europie, ponieważ Europa w tym roku importuje więcej. Szacuje się, że w tym roku do Europy trzeba będzie zaimportować ponad 2 miliony ton cukru, a eksport prawie nic nie będzie możliwy. W pozostałych porach roku Europa eksportowała więcej niż importowała. Biorąc pod uwagę kurczący się obszar uprawy buraków w połączeniu z problemami związanymi z suszą, wydaje się, że w nadchodzących latach Europa zawsze importuje więcej niż eksportuje. Do tej pory zaimportowano 1,4 mln ton, podczas gdy w zeszłym roku do połowy kwietnia licznik wyniósł „tylko” 800.000 tys. ton. Największym dostawcą cukru jest Brazylia (41%), a za nią Ukraina (18%).
Jak dotąd siew nie był zadowalający
Obecnie analizowana jest również produkcja cukru w Europie na ten sezon (2023/24). Faktem jest, że powierzchnia ponownie się zmniejsza o kilka procent, mimo oczekiwanych większych zysków z uprawy buraków. To tylko dodatkowo wspiera obecny poziom cen surowca. Wiosna nie poprawia uprawy buraków. Nie tylko w Holandii, ale także w innych krajach Europy Zachodniej panowały stosunkowo zimne i deszczowe warunki.
W Holandii zasiano już ponad 50% plonów i oczekuje się, że w tym tygodniu odsetek ten szybko wzrośnie. We Francji i Belgii zasiewy również pozostają w tyle w porównaniu z innymi latami. Jak podano w kwietniowym wydaniu biuletynu Komisji Europejskiej JRC Mars, w Niemczech dokonano rozsądnych nadrobień zaległości. W Polsce, jednym z największych producentów cukru w Europie, sezon siewny przebiegł pomyślnie, jednak zbiory postępują bardzo wolno ze względu na niskie temperatury i deszczowe warunki.