Ceny ropy naftowej i napięcia geopolityczne ostrożnie wspierają rynek cukru. Jednocześnie duża produkcja trzciny cukrowej w Azji spowalnia odbicie cen. Dowiedz się więcej o wpływie ropy naftowej na rynek cukru.
Po spadku cen cukru w połowie lutego do najniższego poziomu od około pięciu lat, rynek ponownie nieznacznie rośnie. Jednak nie dzieje się to w sposób gwałtowny. Obfite zbiory, zwłaszcza trzciny cukrowej w Azji, nieznacznie hamują rynek. Napięcia na Bliskim Wschodzie, a zwłaszcza zamknięcie Cieśniny Ormuz przez Iran w odpowiedzi na ataki amerykańskie i izraelskie, mogą zapewnić dodatkowe wsparcie dla rynku cukru, jeśli sytuacja utrzyma się dłużej.
Najnowsze dane dotyczące bilansu cukru opublikowane przez Międzynarodową Organizację Cukru (ISO) są umiarkowanie optymistyczne dla rynku cukru. Nadwyżka w sezonie 2025/26 szacowana jest obecnie na 1,2 mln ton, w porównaniu z 1,6 mln ton miesiąc wcześniej. Według ISO, deficyt bilansu w sezonie 2024/25 wynosi 3,5 mln ton, w porównaniu z 2,9 mln ton w poprzedniej prognozie.
Na fizycznym europejskim rynku cukru nie widać jeszcze oznak ożywienia. Dane Komisji Europejskiej są nieco odbiegające od rzeczywistości, ale w porównaniu z grudniem cena spadła o 2 euro do 516 euro za tonę. Dla porównania, w styczniu ubiegłego roku cena cukru wynosiła 559 euro. Nawiasem mówiąc, chodzi tu o średnią cenę ex-factory cukru granulowanego dostarczanego luzem lub w big-bagach.
Biopaliwo
Według Indyjskiego Stowarzyszenia Producentów Cukru i Biopaliw, Indie wyprodukowały 24,75 mln ton cukru w okresie od 1 października do 28 lutego. To oznacza wzrost plonów o 12% w porównaniu z analogicznym okresem ubiegłego sezonu. Całkowitą produkcję w bieżącym sezonie szacuje się na 29,3 mln ton, w porównaniu z 30,95 mln ton w poprzednim szacunku. W tym szacunku z 6 marca ISMA nadal zakładała, że w etanolu znajdzie się mniej cukru. Jednak jeśli ceny ropy naftowej utrzymają się na stabilnym poziomie, sytuacja może się zmienić, pisze teraz organizacja.
Wysokie ceny paliw oczywiście dotykają nie tylko Indie czy USA. W Brazylii, największym producencie cukru na świecie, odczuwalny jest również wysoki koszt benzyny. Jest jeszcze za wcześnie, aby publikować dane liczbowe, ale analitycy spodziewają się, że jeśli ropa naftowa pozostanie stosunkowo droga, więcej trzciny cukrowej zostanie przetworzone na etanol. Z perspektywy plantatora, to szczęście w nieszczęściu, że energia w ten sposób pozwala uporać się z nadwyżką cukru.
Kapryśny prezydent
Za obecnego prezydenta USA polityka może oczywiście szybko się zmieniać, ale nie wygląda na to, by wojna w Iranie miała się szybko zakończyć. W rzeczywistości NATO zostało wcześniej praktycznie skreślone przez Trumpa, ale w wywiadzie dla Financial Times Trump stwierdził, że NATO czeka „ponura przyszłość”, jeśli członkowie sojuszu nie zainterweniują i nie ponownie nie otworzą Cieśniny Homuz. Miejmy nadzieję, dla dobra Trumpa, że jego przygoda w Iranie nie potoczy się tak samo, jak w przypadku Jimmy'ego Cartera, poprzedniego prezydenta USA, który przeprowadził tam działania militarne.
Oprócz ropy naftowej, różne kraje Bliskiego Wschodu również odgrywają znaczącą rolę na rynku nawozów. Plantatorzy odczuwają trudności. W zeszłym tygodniu brazylijski producent nawozów Agrion Fertilizantes rozpoczął produkcję nawozów z odpadów z łańcucha produkcji trzciny cukrowej. W ten sposób dostawca nawozów dąży do zmniejszenia uzależnienia Brazylii od importu nawozów z zagranicy. Z ponad 40 milionów ton importowanych przez Brazylię nawozów, około 85% pochodzi z zagranicy. Agrion Fertilizantes ma ambicję produkować do 500 000 ton nawozów z odpadów przemysłu cukrowniczego do 2031 roku. Firma dysponuje obecnie zdolnościami produkcyjnymi na poziomie 40 000 ton rocznie. Oczywiście, w porównaniu z całkowitym brazylijskim zużyciem nawozów, nie stanowi to zbyt dużej części, którą można w ten sposób zastąpić.