Styczeń ma reputację złego miesiąca na handel. Dotyczy to również cebuli w tym roku. Ceny na targach regionalnych są pod pewną presją. Swoją drogą, niewiele się kupuje i sprzedaje. Powoduje to zrzędliwość wśród przetwórców, ale nie to, że hodowcy się tym przejmują.
Skończył się wielki pęd eksportu do Afryki. Oczywiście nadal cebula idzie tą drogą, ale dla sortowników oznacza to zmniejszenie tempa o kilka biegów. Popyt w Europie jeszcze nie wzrósł. W sektorze cebulowym częściej Jantje się śmieje, Jantje płacze. Teraz domaga się różnych sorterów. Cebula kupiona stosunkowo drogo od hodowcy ma nieco rozczarowującą cenę.
Ale nie jest tak, że zaufanie do rynku całkowicie zniknęło. Widać to choćby po tym, że (choć czasami) za dostawę cebuli na wiosnę płaci się 50 euro i więcej. Plantatorzy obstają przy swoim i nie są skłonni do ustępstw cenowych. Jest coś, co można powiedzieć o posiadaniu dobrych rzeczy w szopie. Pod względem kilogramów zbiory cebuli w Europie nie rozczarowują, ale jakość to zupełnie inna historia. Sprawy muszą szaleć, skoro nie ma już okazji na dobrą, dużą cebulę.
Terapia zajęciowa
Kolejnym pozytywnym punktem jest jakość cebuli, która jest obecnie przetwarzana. Sortowniki w grudniu wzięli wątpliwe partie i korzystają z lepszych ogniw, których procent tary jest bardziej zgodny ze średnią wieloletnią. Nie wszystkie złe cebule zniknęły z holenderskiego rynku. Niektórzy sortownicy, którzy nie są zajęci, odbierają partię, jeśli cena jest odpowiednia, a także trochę w ramach terapii zajęciowej. Poza tym część pieniędzy trafia także do polskiego przemysłu. W przeciwieństwie do poprzedniego sezonu, teraz nie gonią rynku holenderskiego. Jest to spowodowane lepszymi europejskimi zbiorami w tym sezonie.
De Notowania DCA Cebula Baalprice w tym tygodniu również cofa się o krok. Kłopoty mają głównie trojaczki i środki. Grube i super trzymają się lepiej, chociaż jakość odgrywa główną rolę. Niektórym sortownikom udaje się zrobić niezły plus za bardzo ładne 80 dla Europy Południowej.