Podaż cebuli z problemami jakościowymi wywiera presję na rynek i prowadzi do spadku cen. Jednocześnie producenci trzymają się dobrych partii, oczekując na wzrost popytu. Dowiedz się więcej o rynku cebuli i różnicach w jakości.
Poza rozmiarem cebuli, jakość pozostaje bardzo ważnym czynnikiem, który decyduje o sukcesie lub porażce plantatora. Mokre partie, na przykład z grzybem fuzariozy lub zgnilizną bakteryjną, są już praktycznie niedostępne na rynku. Przebijają się głównie kiełki i brak pędów. Fakt, że robi się cieplej na zewnątrz, nie ułatwia sprawy. W szopie nadal można nieco zahamować kiełkowanie, utrzymując je w chłodzie. Jeśli cebule są dostarczane w ładne słoneczne miejsce i stoją przez jakiś czas w przetwórni, to katastrofa. Regularne ścinanie i wyrzucanie ich, gdy tylko zauważysz żółty czubek, to praktycznie jedyne, co możesz zrobić jako plantator, według wtajemniczonych. Mimo to nadal istnieje grupa plantatorów, którzy nie przywiązują do tego wagi i podejmują działania dopiero wtedy, gdy z wierzchołka cebuli wystaje trochę zieleni.
Łysienie z pewnością nie jest już problemem ograniczającym się do cebuli z piaszczystej gleby. Według informatorów, problematyczne partie pojawiają się również na glebach gliniastych. Cebula zbierana w bardzo wysokich temperaturach i długo zalegająca na pokosach zeszłego lata jest podatna na tę chorobę.
Mniej lub bardziej atrakcyjna podaż cebuli w pewnym stopniu kreuje nastroje rynkowe. Ruch ten nie jest szokujący, ale giełdy regionalne obniżyły notowania. Wyjątkiem jest Grof w Emmeloord, ale tam zakres cen był szerszy.
W praktyce cebula na granicy lub tuż poniżej klasy II jest często sprzedawana taniej. Według sprzedawców, akceptowalna jest również cena 5–6 euro za porządną partię z niewielką ilością lub bez dużych cebul. Jeśli rzeczywiście coś z nimi jest nie tak, trudno znaleźć nabywcę na drobniejszą cebulę. Większe cebule są łatwiejsze w sprzedaży, ale osoby z branży twierdzą, że istnieje wiele zakładów obierania, w których można wybierać.
Czy w beczce coś zostało?
Na drugim krańcu spektrum znajdują się plantatorzy z idealną cebulą, niezależnie od tego, czy jest ona chłodzona mechanicznie, czy nie. Przy wszystkich opowieściach o problemach z jakością, przeważa nastrój znacznie bardziej optymistyczny: „zobaczymy, czy uda nam się odrodzić na samym końcu, tak jak w zeszłym sezonie”.
Holenderski Urząd Statystyczny (CBS) oszacował plony cebuli nasiennej na 1,7 miliona ton. Odejmując 20% strat, okazuje się, że przy 1,1 miliona ton już wyeksportowanych, w ostatnim kwartale sezonu należałoby wysyłać około 20 000 ton tygodniowo. To dużo jak na tę porę roku, ale dane dotyczące eksportu z ostatnich kilku tygodni napawają optymizmem. Dodajmy do tego fakt, że wciąż występują tu i ówdzie problemy z jakością, a staje się całkowicie zrozumiałe, że producenci z idealną cebulą utknęli w martwym punkcie.