Niższy poziom azotu na selektorze drabinkowym, ale nie do końca

Pomimo wszelkiego rodzaju protestów procedury w instytucjach stają się coraz bardziej skomplikowane, także dla samych urzędników. Zamiar prowincji Geldria dotyczący zatrudnienia 200 dodatkowych urzędników służby cywilnej, aby pomóc gminom w szybszym uporaniu się z obciążeniami administracyjnymi, ma charakter orientacyjny. Najwyraźniej jest to łatwiejsze niż używanie mniejszej liczby protokołów, tworzenie krótszych (cyfrowych) formularzy i tworzenie wyraźniejszych tekstów towarzyszących. Społeczeństwo utknęło w milimetrach.

Wstępny test bije milimetr
Milimetry, z którymi często bardzo dobrze sobie radzą wszelkiego rodzaju grupy działania. Zresztą nie zawsze. W tym tygodniu sąd przyznał środkową Holandię MOB nierówny w sprawie przeciwko prowincji Flevoland i dwóm reporterom PAN. MOB argumentował w jednej sprawie, że hodowca drobiu z Flevoland nie powinien uzyskać pozwolenia, ponieważ firma mogłaby spowodować osadzanie się 0,22 mola (za dużo) na 0,08 hektarach przyrody na obszarze objętym dyrektywą ptasią w oddziałach nadreńskich (ponad 20 kilometrów dalej). plus 0,07 mola na równie dużym obszarze Dyrektywy Ptasiej. Na szczęście dla hodowcy drobiu przeprowadzono dobry „wstępny test”, a argumenty MOB zostały odrzucone. Tak właśnie było z hodowcą bydła mlecznego.

Jest jednak bardzo precyzyjny. Krytyczna wartość depozycji (KDW) dla rezerwatów przyrody została ustalona na poziomie 2017 mola od 0,05 r., dzięki oficjalnym ćwiczeniom prowadzonym w Ministerstwie Rolnictwa, Przyrody i Jakości Żywności. Niedawno opublikowane dokumenty WOO dają dobry wgląd w to, jak do tego doszło. Dyskutowano także o standardzie niemieckim (który jest znacznie bardziej elastyczny), ale spotkał się on z oficjalnym oporem. Od tego czasu, częściowo dzięki Aeriusowi, bardzo łatwo było pozwać holenderskie przedsiębiorstwa zajmujące się hodowlą zwierząt za możliwe szkody dla przyrody.

Lataj czysto administracyjnie
Innym problemem związanym z gospodarstwami hodowlanymi jest to, że często są to „emisje szczytowe”, które emitują z jednego stałego miejsca, a za pomocą programów obliczeniowych można następnie wyznaczyć emisje do środowiska. Chociaż badania przeprowadzone na Uniwersytecie w Amsterdamie dostarczyły wielu niuansów dla funduszu Mesdag. Lotnictwo natomiast jest tzw. „emiterem rozproszonym”, ponieważ samoloty poruszają się i zostawiają swoje ślady w całym „kocu” zanieczyszczeń powietrza nad naszymi głowami. Co więcej, emisje z samolotów znajdujących się na wysokości większej niż około 900 metrów nie wliczają się do zanieczyszczeń. Jest to oczywiście trik administracyjny, ale istnieją w tej sprawie umowy międzynarodowe i sędzia to akceptuje. Dlatego lotnictwo uważa, że ​​jest czyste i że 60% wszystkich zanieczyszczeń azotem pochodzi z rolnictwa.  

Bicz Chewa i Tjeerda
Jednak Schiphol również miał problem, gdy okazało się, że nie posiada pozwolenia przyrodniczego i okazało się, że w dalszym ciągu emituje za dużo azotu. Tylko 0,1%, jeśli zastosowano właściwy rok referencyjny. Jesienią 2021 roku pracował nad tym cały gabinet: Rutte, Kaag, Hoekstra, Schouten. Jak powinno być? Wicepremier Kaag tego nie zrozumiał, westchnął urzędnik ds. finansów, który musiał jej raz po raz wyjaśniać, „dlaczego osadzanie o 0,1% za dużo musiało powodować tyle kłopotów” (cytat z dokumentu WOO). Gdyby poszła do kolegi z partii, Tjeerda de Groota, natychmiast zrozumiałaby. Przez lata KDW wynosząca 0,05 mola była batem, dzięki któremu w szczególności De Groot utrzymywał właściwą politykę azotową Hagi.

Całe firmy za odrobinę praw
Aby pomóc Schiphol (z państwem w roli głównego akcjonariusza) wyjść z kłopotów, nie brano pod uwagę kwoty kilku milionów więcej lub mniej. Z publicznie dostępnych dokumentów wynika, że ​​rząd był gotowy zapłacić około 60 milionów euro za zakup przestrzeni azotowej wymaganej do uzyskania pozwolenia. Ponieważ emisje Schiphol (i jego samolotów) docierają do dużej części kraju, Schiphol musiał także wszędzie kupować przestrzeń emisyjną. Również dlatego, że przestrzeń emisji jest bardzo specyficzna dla danego obszaru. To spowodowało, że zakup przestrzeni emisyjnej był bardzo nieefektywny finansowo. Schiphol musiał wykupywać całe gospodarstwa rozsiane po całym kraju, aby wszędzie nabyć niewielką ilość uprawnień do emisji. Nadwyżka przeznaczona jest dla banków azotu. Jeśli chodzi o ustępujący gabinet, uzyskano już zezwolenie przyrodnicze dla lotniska Schiphol. Ministrowie Harbers i Van der Wal niedawno to zaaranżowali, mimo że byli otwarci. Nie oznacza to, że skończyły się wszystkie obawy dotyczące lotniska Schiphol, ponieważ różne grupy działania dały do ​​zrozumienia, że ​​tego nie akceptują.

Niewiele nagród zakupowych
Nie w przypadku Schiphol, ale w przypadku planów azotowych całego gabinetu do tej pory zarejestrowało się około 770 gospodarstw hodowlanych w całym kraju w ramach zwykłego programu LBV lub programu LBV-plus (ładowarki szczytowe). Jednakże rozpatrywanie wniosków nie przebiega jeszcze sprawnie. Aż do tego tygodnia tylko 18 wniosków obiecał. Mówi się, że istnieje zainteresowanie rozwiązaniem umowy o pracę, ale skromne wynagrodzenie za często starsze budynki i inwentarz odstrasza wiele osób.

Pożądany budżet
Ustępująca minister ds. azotu Van der Wal nie będzie już mogła przekazywać przygotowanych przez siebie miliardów rolnikom odchodzącym na emeryturę. To czyni jej budżet atrakcyjną nagrodą dla partii, które utworzą się po przyszłotygodniowych wyborach. Jest worek pieniędzy, z którego trudno znaleźć pożytek, a nowa koalicja będzie chciała nowych priorytetów. Wiele jest jeszcze niepewnych, ale wydaje się, że kolejny gabinet będzie miał inny charakter niż obecny, być może bardziej prawicowy. Z pewnością zmieni się także polityka i, jak wskazują, sposób postępowania z przedsiębiorcami i obywatelami. Oczywiście praktyka będzie musiała to pokazać, ale opór wobec większości tego, co już istnieje, jest zbyt duży, aby go nie pokonać.