Plan, który kiedyś zainicjował lider NSC Pieter Omtzigt, zakładający powołanie gabinetu składającego się wyłącznie z ministrów-specjalistów, ma swoje wady i zalety i prawdopodobnie w najbliższym czasie nie stanie się rzeczywistością. Jednak każdy, kto śledził zeszłotygodniową debatę pomiędzy ministrami Van der Walem (natura i azot), Ademą (LNV) i Izbą Reprezentantów, powinien natychmiast dać się jej przekonać.
Jest oczywiście możliwe, że sześć godzin ciągłej debaty nie poprawi koncentracji, ale doświadczeni ministrowie powinni mimo wszystko móc czerpać ze swojej wiedzy na temat danego dossier, a także wiedzieć, co to znaczy utrzymać spójną linię argumentacji. W środę jednak te sprawy nie ujrzały światła dziennego.
Prawa sąsiada?
Minister Van der Wal prawiła sobie wiele komplementów za swoje wysiłki w sprawie azotu, w tym wysiłki związane z detektorami PAS, ale mimo to doszła do wniosku, że „nigdy nie mówiła”, że rozwiąże tę sprawę. Posłanka NSC Rosanne Hertzberger zapytała, dlaczego rolnicy nie mogą pozyskać przestrzeni azotowej, nawet przy pomocy i zobowiązaniach rządu, podczas gdy Schiphol udaje się to zrobić pomimo znacznie większych potrzeb. Członek partii Thom van Campen był bardziej przyjazny, ale chciał się dowiedzieć, dlaczego rolnicy nie mogą rozliczyć sieci, jeśli na przykład sąsiad się zatrzyma i udostępniona zostanie przestrzeń do emisji. Wtedy mógłby otrzymać część tej przestrzeni, choćby po to, by zostać reporterem PAS. Zdaniem Van der Wala to drugie rozwiązanie jest po prostu niemożliwe i na lotnisku Schiphol byłoby to po prostu „względem technicznym”, które i tak można by zrównoważyć.
Głupota w Izbie
Być może jeszcze bardziej szalone było to, że Izba tak pozostawiła. Chyba, że była zdumiona taką odpowiedzią. W międzyczasie Grupa Schiphol działa bez zahamowań. Od rolników zakupiono także przestrzeń emisyjną dla lotniska w Rotterdamie – podają różne media, a politycy również to zatwierdzą.
Van der Wal powiedziała również, że wie wszystko o problemie azotu, ale po zadaniu konkretnego pytania na ten temat spontanicznie zauważyła czarną dziurę. Miłośnik może to sprawdzić stronie internetowej Izby Reprezentantów, ale trzeba dać sobie czas i nie denerwować się.
Problem spójności
Adema nie wypadł dużo lepiej, ale dla niego problem leży w większej spójności w porównaniu z poprzednimi debatami. Oczywiście niepokoił go problem nawozu naturalnego i kwestie odstępstw. Adema ponownie powtórzył, że nie ma innego wyjścia, jak to zrobić. Zdaniem ustępującego ministra rolnictwa nie ma już miejsca w Komisji Europejskiej. Co więcej, nie chodzi tu już tak bardzo o przestrzeń do rozmieszczania nawozu, zagęszczenie inwentarza czy powiązanie z gruntem, ale o jakość wody.
Adema i Van der Wal regularnie sprawiają wrażenie, jakby czytali oficjalny tekst, którego nie opanowali i nad którym nie mają kontroli. To także są skomplikowane akta, ale gdzie tu wpływ polityczny?
Obszary NV i CDM
Problem z jakością wody, o którym wspomniała spółka Adema, wydaje się stanowić część pakietu dodatkowych środków wnioskowanych we wniosku o odstępstwo. Obejmowało to cel dotyczący obszarów zanieczyszczonych substancjami biogennymi (NV), w sprawie którego omówił między innymi Komitet Ekspertów ds. Problemów z Nawozami (CDM, który ma problem z wrażliwością na wymywanie nawozu) i najwyraźniej nie „zwykli” eksperci ds. jakości wody. osądzać.
Brak uzasadnienia
– powiedział przewodniczący CDM Gerard Velthof odprawę techniczną nawiasem mówiąc, w Izbie Reprezentantów jego komisja zaproponowała Sinkeviciusowi skreślenie z dyrektywy azotanowej limitu 170 kilogramów azotu z odchodów zwierzęcych. Komisja nie odpowiedziała na tę kwestię.
W momencie opracowywania dyrektywy azotanowej nie przedstawiono żadnego uzasadnienia dla limitu 170 kilogramów. Jak pokazują stare dokumenty, było to wynikiem negocjacji politycznych.
Recepty na leki dla 45-latka
Jakość wody jest ostatecznie celem, do którego dąży prawie 45-letnia dyrektywa azotanowa, ale wytyczne te nie stwierdzają, że nic nie jest złe, dopóki nie zostanie przekroczony limit 50 miligramów azotanów w wodach gruntowych. Dyrektywa zawiera precyzyjnie określone wymagania dotyczące środków osiągnięcia wyznaczonego celu dla obszarów wrażliwych. Można odstąpić od tej zasady (stąd nazwa odstępstwa) w porozumieniu z Komisją i państwami członkowskimi UE. Od lat to się udaje, ponieważ Holandia była w stanie przedstawić przekonujące uzasadnienie. Za dwóch ostatnich gabinetów Rutte'a proces się nie udał, ponieważ nagle majstrowano przy wszelkiego rodzaju danych leżących u podstaw tej sprawy, zmieniono nacisk na wysiłek i na przykład dokonano błędnych obliczeń.
Staghoudery plątają się
Wyraźnym tego przykładem była pierwsza wizyta byłego ministra Henka Staghouwera w Komisji Europejskiej. Według opublikowanych dokumentów (WOO) zaproponował rozwiązanie problemu odchodów poprzez zintegrowane podejście do sprawy. Mogło to być zgodne z nowym zobowiązaniem Rutte-IV i oficjalnie wspierane, aby raz na zawsze rozwiązać problem azotu i rolników, ale z pewnością nie świadczyło o rozważności i znajomości akt. Łącząc wszystko ze wszystkim, skomplikowany plik stał się jeszcze bardziej zagmatwany niż wcześniej. Po prostu skupienie się na spełnieniu wymogów dyrektywy azotanowej, w tym na odstępstwie, byłoby prostsze. Niewyznaczenie całej Holandii jako obszaru wrażliwego pomogłoby jeszcze bardziej (a według danych dotyczących jakości wody jest to również możliwe), ale mogło nie pasować do polityki rządu.
Ze starym lub nowym zespołem
Tworzące się partie najwyraźniej rozważają opcję odstępstwa dotyczącego użytków zielonych w połączeniu z ograniczoną redukcją liczby krów. Pozostaje pytanie, kiedy tę opcję należy przedstawić w Brukseli: teraz szybko, z Ademą i jego starym oficjalnym zespołem, czy też poczekać na nowy gabinet i nowy zespół negocjatorów. Nie jest to jednak jedyna opcja. Grupie rolników, która w tym tygodniu udała się do Brukseli, aby wysłuchać samego komisarza europejskiego Sinkeviciusa na temat wymagań dotyczących azotanów, powiedziano, że w zakresie środków nadal wiele jest możliwe. Być może więcej, niż powiedział Adema. Czy może dlatego minister nagle ogłosił to w tym tygodniu? duży pakiet dokumentów upublicznione, o co niektórzy śledczy na próżno prosili od miesięcy?
Zrzut dokumentów
Holandia ma tendencję do tego, aby zawsze na swój sposób chcieć sprostać wymaganiom europejskim. Może to stanowić część problemu, ale Komisja Europejska również nie jest graczem politycznie neutralnym. Wystarczy spojrzeć na wzrost i upadek Zielonego Ładu. Cechy tego zobowiązania politycznego również wpłynęły na dyskusję na temat azotanów i mogą nadal mieć taki wpływ. Nie tylko Holandia ma problem z najnowszym odstępstwem. Irlandia zrezygnowała nawet z ubiegania się o nowe odstępstwo, ku wielkiemu niezadowoleniu tamtejszych rolników i sektora mleczarskiego. Jednak obecny rząd irlandzki z pewnością nie jest konserwatywny.
Czas trwania Renure
Po odczekaniu kilku tygodni kontury skóry będą stopniowo stawały się widoczne Propozycje Renure. To także odejmuje trochę blasku planom. Było już jasne, że przetwarzanie obornika w legalne substytuty nawozów nie będzie naprawdę tanie, ale obecnie wydaje się, że Komisja chce otworzyć kurek dla przetwarzania obornika jedynie w ograniczonym zakresie. Proponuje się na przykład pułapy regionalne oraz maksymalne wykorzystanie wynoszące 100 kilogramów na hektar. Był dobry lobbing. Dyrektywa azotanowa zawsze rezerwowała własne miejsce na stosowanie nawozów, choć nie przeprowadzono żadnych rzeczywistych badań porównawczych dotyczących skuteczności, podatności na wymywanie i całkowitego wpływu na środowisko. Jednakże Parlament Europejski nadal ma możliwość majstrowania przy tej kwestii, tak jak może to zrobić Europejska Rada ds. Środowiska.