Christianne, Joep i Erwin. Wszystkie znalazły się w wiadomościach w tym tygodniu, z powodu spraw, które być może nie miały ze sobą nic wspólnego, ale może trochę miały. Wszystkie trzy podmioty w znacznym stopniu uczestniczyły w pracach nad dokumentacją dotyczącą azotu lub w pewnym stopniu nadal to robią. Jednak ich stanowisko ulega zmianie, a sprawa jest daleka od zamknięcia.
Christianne van der Wal (VVD) niespodziewanie ogłosiła w tym tygodniu, że rezygnuje ze swojego miejsca w Izbie Reprezentantów. Była minister ds. azotu i środowiska naturalnego postanowiła zasiąść w Izbie Reprezentantów po ostatnich wyborach, ale jak powiedziała kilku mediom krajowym, nie była z tego zadowolona.
To nie jest jej bajka
Jak sama stwierdziła, zawód posłanki „nie był jej konikiem”. Nie mogła znaleźć drogi. Miała też pecha, bo interesujące stanowisko gdzie indziej nie znalazło się na czas. Istnieją spekulacje, że polityka azotowa w Ministerialnym Komitecie Gospodarki i Odnowy Przyrody (znanym również jako Komitet Schoof) nie zmierza w pożądanym kierunku. Jest to jednak na razie przedwczesna interpretacja. Nadal nie jest jasne, czego dokładnie chce ta komisja i czy w jakiś sposób pokrywa się to z tym, czego chce minister Wiersma.
Urządzenie NZO
Joep Rats, dyrektor stowarzyszenia handlowego NZO, sam nie ogłosił swojego odejścia, ale i on pakuje walizki. Choć oficjalnie nie podano szczegółów, a osoby zamieszane w tę sprawę niechętnie mówią o niej głośno, pojawiły się doniesienia, że przyczyną jego odejścia jest nadmiar azotu. Wiadomo, że oficjalny aparat klubu mleczarskiego zawarł porozumienia z innymi organizacjami, o których zarząd klubu nie wiedział lub wiedział tylko częściowo.
Można powiedzieć, że na razie nic szczególnego. Choć dla kogoś z zewnątrz może się to wydawać dziwne. Dzieje się tak również w innych grupach zainteresowań, gdy tematem przewodnim jest np. azot. Zazwyczaj jednak nie ma to bezpośrednich konsekwencji. Tym razem tak. Ma to związek z napięciami w łańcuchu produkcyjnym i hodowli bydła mlecznego.
Brak zgody na wygłupianie się
Napięcie narasta, ponieważ istnieje presja, aby osiągnąć kompromis z rządem, podczas gdy spółdzielnie mleczarskie, prywatni przetwórcy i grupy takie jak Agractie w szczególności nie chcą tego zrobić. Nie chcą, żeby umowa została zachwiana. Jednak coś się rusza. W zeszłym tygodniu minister Wiersma (LVVN) wysłał list do Izby Reprezentantów w sprawie przepisów dotyczących pasz i luki azotowej. W pierwszej sprawie osiągnięto już porozumienie z branżą, ale w drugiej nie miała już pewności. W rzeczywistości minister przeprowadził się tutaj znacznie mniej, niż się spodziewano. To było denerwujące. W tym tygodniu pojawił się list na temat tego, co minister nazwał „polityką ekstensyfikacji”. Temat ten był już omawiany z przedstawicielami branży mleczarskiej, ale do osiągnięcia porozumienia jeszcze daleka droga. Jednak minister nie ustaje w działaniach.
Zrzeczenie się i określenie praw do fosforanów
To tak jakby ogólnie przejąć prawa do fosforanów. Hodowcy bydła mlecznego najpierw rezygnują z części praw do fosforanów (tymczasowo) na okres trzech lat w zamian za rozsądną rekompensatę (1.000 euro za krowę mleczną rocznie), ale po trzech latach prawa te zostają anulowane, ponieważ rekompensata byłaby wówczas wystarczająco wysoka. Zgodnie z porozumieniami, środek ten ma być częściowo finansowany przez LVVN, a częściowo (w niewielkim stopniu) przez środowisko biznesowe. Według tej historii Rabobank jest przygotowany na wstępne sfinansowanie wkładu sektora, ale oczywiście pieniądze te muszą zostać zwrócone.
Kto co obiecał?
Dyskusja w zeszłym tygodniu koncentrowała się wokół pytania, które firmy faktycznie miałyby się przyczynić i kto złożył obietnice w tej sprawie? Na pierwszy rzut oka wydawało się, że nikt tego nie zrobił, ponieważ nikt nie dał ani nie otrzymał mandatu do tego. W pewnym momencie w NZO nie było już pewne, kto co zrobił i rozpętała się burza. Stowarzyszenie handlowe ZuivelNL również omawiało plan ekstensyfikacji i być może zasugerowało więcej, niż dało się udowodnić. Różne źródła podają, że wiele konsultacji odbywa się za pośrednictwem ambasadora Henka Blekera, ale nie podjęto jeszcze żadnych decyzji z członkami.
Mandat DairyNL
ZuivelNL musi również zachować ostrożność, ponieważ grupa rolników podjęła kroki prawne przeciwko stowarzyszeniu handlowemu w związku z jego mandatem, a w tej chwili sprawa ma związek z polityką azotową.
ZuivelNL jest stowarzyszeniem branżowym, podobnie jak BO Akkerbouw i Organizacja Producentów Wieprzowiny, lecz nie działa w tym charakterze. Dwie ostatnie organizacje są transparentne w kwestii wsparcia i członkostwa w organizacjach wspierających i ponoszą za to publiczną odpowiedzialność. W przypadku ważnych decyzji zwracają się również o zgodę ministra (ogólnie wiążącą deklarację). W ZuivelNL jest inaczej i w związku z tym trwa procedura, bo: czy to możliwe? Czy na przykład ZuivelNL może zezwolić przemysłowi mleczarskiemu na udział w programie ekstensyfikacji, który jest obecnie przedmiotem dyskusji?
LTO przenosi sygnały świetlne
Co ma z tym wspólnego Erwin Wunnekink, kierownik farmy mleczarskiej LTO? Być może nic, poza tym, że ma również miejsce w ZuivelNL. Niemniej jednak uderzające jest, że w momencie jego ewentualnego ponownego mianowania na stanowisko kierownika wydziału, nagle zaczęto szukać innych kandydatów. To coś, czego LTO Nederland nie robiło od lat, a teraz, bez dalszych wyjaśnień, nagle pojawia się wakat na stanowisku przewodniczącego wydziału hodowli mlecznej. W zeszłym tygodniu LTO Nederland również podjęło decyzję o wycofaniu się z umowy azotowej z Bouwend Nederland, m.in. dlatego, że nie poświęcono w niej wystarczającej uwagi kwestiom rolnictwa. Czy LTO Nederland również szykuje się na ostrzejszy profil?