Analiza Nastrój azotu
Utracone pozwolenie, czy nadal jest droga do odzyskania?
Holandia nie może liczyć na nowe odstępstwo od przepisów do 2026 roku i kolejnych lat. Przynajmniej na razie. Z pewnością nie, dopóki LVVN będzie zarządzany przez ministra BBB, jak niedawno jasno dała do zrozumienia Izba Reprezentantów. Każdy, kto chce nawozić gdziekolwiek w Holandii, musi przestrzegać normy 170 kilogramów azotu na hektar z obornika, uzupełnionego nawozem sztucznym. Stwarza to poważne problemy dla wielu hodowców zwierząt, ponieważ już teraz występuje znaczna nadwyżka obornika. Będzie tylko gorzej. A co wtedy?
Istnieją rozwiązania techniczne. Trwają prace w ramach europejskiego programu Renure, ale nie oferuje on rozwiązania we wszystkich przypadkach. Ponadto obowiązują surowe warunki. Eksport obornika również może pomóc, ale nie jest to rozwiązanie ostateczne. Odrzucenie przez komisarza UE Roswalla programu działań w ramach 8. dyrektywy azotanowej oznaczało dla Holandii utratę ważnej szansy. Holandia poniosła porażkę.
Roswall wymienia błędy
In list Roswall wyjaśnia ustępującej minister rolnictwa Femke Wiersmie, co poszło nie tak i dlaczego zdecydowała się nie wprowadzić nowego odstępstwa. Wygląda na to, że Wiersma i jej własna partia, BBB, czasami zachowywały się nieudolnie. Na przykład zniesienie pobierania opłat za handel trzodą chlewną i drobiem spotkało się z dezaprobatą w Brukseli, ale to był konik BBB. Zawężenie stref buforowych wokół wrażliwych obszarów naturalnych również było nierozsądnym posunięciem. Nawiasem mówiąc, ten krok został już przygotowany przez poprzednika Wiersmy, Pieta Ademę.
Cała Holandia jest podatna na zagrożenia
W liście nie wspomniano o tym, ale jest to istotny czynnik, a mianowicie o tym, że cała Holandia pozostała uznana za obszar narażony na wypłukiwanie azotanów, mimo że pomiary pokazują, że tak nie jest i dlatego nie ma potrzeby zgłaszania tego jako takiego. Holandia po prostu nakłada na siebie zbyt duże obciążenie. Można by to zrobić inaczej. Biorąc pod uwagę wrażliwość całej Holandii, najważniejszym argumentem za odrzuceniem Roswall jest jakość wody. Według niej jest ona zbyt słaba, ponieważ jest przeładowana wszelkiego rodzaju substancjami odżywczymi, takimi jak azotany i fosforany.
Jaka norma dotycząca wody obowiązuje?
Holandia wydaje się nie doceniać swoich raportów o jakości wody. Po pierwsze, różne strony stosują różne standardy. Zarządy wodne i ich organizacja parasolowa stosują własne standardy, ale tak samo postępują RIVM (Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego i Środowiska) oraz Holenderska Agencja Oceny Środowiska (PBL). Ministerstwa LVVN (Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych) oraz Infrastruktury i Środowiska (I&M) również nie zgadzają się co do tego, które dane powinny być wykorzystywane. A potem jest kwestia głębokości pomiaru. Czy jest ona taka sama w Holandii, jak w innych krajach UE? Standard RIVM i PBL wydaje się być standardem przesyłanym do Brukseli wraz z wnioskami o derogację, ale rząd nie jest w tej kwestii całkowicie przejrzysty. Jest jednak oczywiste, że ministerstwa LVVN (Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych) oraz I&W (Infrastruktury i Gospodarki Wodnej) niedawno starły się w tej sprawie.
Emisje z rolnictwa są przedmiotem zbiórki
Problemem ze standardem RIVM i PBL jest to, że ich dane rolnicze nie dotyczą wyłącznie rolnictwa. Emisje z innych źródeł rozproszonych również są przypisywane rolnictwu, podobnie jak ładunek substancji biogennych związany z wodami rzek transgranicznych. RIVM i PBL udostępniają te informacje na żądanie. się, w odpowiedzi na pytania dziennikarki Geesje Rotgers. Pozycja „emisje rolnicze do wód powierzchniowych i podziemnych” jest uciążliwa i niesie ze sobą wiele niepotrzebnych treści. Udział rzeczywistych emisji rolniczych jest ograniczony. Większa przejrzystość i uczciwość w kwestii udziału azotu pochodzącego wyłącznie z holenderskiego rolnictwa w jakości wody byłaby bardzo pomocna.
Większa kontrola
Wiele rzeczy poszło nie tak. Czasami z powodu wykorzystania niedokładnych danych, czasami z powodu politycznie nietrafionych decyzji, a czasami z powodu różnic zdań między Izbą Reprezentantów a ministrami rządu.
Hodowcy zwierząt gospodarskich, którzy uważają, że nadal mogą sobie pozwolić na duże nadwyżki obornika, są ostrzegani. Odrzuceniu nowego odstępstwa będzie towarzyszyć surowsze egzekwowanie przepisów przez Holenderski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumenckich (NVWA), a kary będą wysokie.
Dane I&R również dla Służby Ochrony Środowiska
Są one również ściśle monitorowane na inne sposoby. Różne organy rządowe, a być może także inne podmioty, uzyskają lepszy wgląd w aktualną liczbę zwierząt w gospodarstwie oraz w ewentualne wolne przestrzenie w oborach. Jest to możliwe dzięki nowej umowie o wymianie danych między Holenderską Agencją Przedsiębiorczości (RVO) a prowincjonalnymi służbami ochrony środowiska. Służby ochrony środowiska uzyskały teraz dostęp do baz danych I&R. Jest to uzupełnienie danych, do których organy rządowe mają już dostęp ze źródeł takich jak Kringloopwijzer (KLW).
Brak korekt pomiaru
Na domiar złego, MOB nadal wnosi pozwy przeciwko fermom hodowlanym, które jej zdaniem emitują nieco za dużo azotu i znajdują się na wrażliwych obszarach naturalnych. Organizacja często wygrywa takie sprawy, ponieważ sędzia weryfikuje wysoce przewidywalne obliczenia i nie może wykluczyć zagrożenia dla środowiska. I niezależnie od tego, jak duże są niepewności w obliczeniach depozycji azotu, łagodne podejście lub zastosowanie współczynników korekcyjnych, takich jak te stosowane w pomiarach prędkości na drogach, nie wchodzi w grę. Sędzia nieustępliwie domaga się odpowiedzialności.
Klaasa van der Horsta
© Analiza rynku DCA. Niniejsza informacja rynkowa podlega prawu autorskiemu. Zabrania się reprodukowania, rozpowszechniania, rozpowszechniania lub udostępniania treści osobom trzecim za wynagrodzeniem w jakiejkolwiek formie bez wyraźnej pisemnej zgody DCA Market Intelligence.
