Nie ma jeszcze Id-al-Fitr

Przez długi czas obserwowaliśmy wyraźne ożywienie na rynku cukru. Rosnące od listopada 2019 r. ceny osiągnęły szczyt w lutym. W dniu 12 lutego cena zamknięcia Liffe w Londynie nadal wynosiła 413 euro za tonę. Po ponad 2 miesiącach niewiele z tego zostało. W zeszłym tygodniu cena spadła nawet poniżej 300 euro za tonę, wracając do poziomu ceny kształtującego się od połowy 2017 roku.

Chociaż cena cukru w ​​tym tygodniu nieznacznie wzrasta, pytanie brzmi, czy rynek może odzyskać siły w krótkim okresie. Globalny popyt został zakłócony, a supermocarstwo Brazylia prawdopodobnie zapewni wystarczającą podaż.

Zacznij dobrze
Brazylia jest drugim co do wielkości producentem cukru na świecie, odpowiadającym za około 40% światowego handlu cukrem. Cukrownie w kraju pracują obecnie pełną parą. Zbiory trzciny cukrowej na lata 2020–2021 w kluczowym regionie środkowego południa Brazylii rozpoczęły się na początku kwietnia. Analitycy spodziewają się, że w pierwszej połowie kwietnia ilość ściętej trzciny cukrowej będzie o prawie 40% większa niż w roku ubiegłym. Produkcja rozpoczęła się zatem na dobre.

Teraz, gdy produkcja etanolu jest mało atrakcyjna ze względu na niskie ceny paliw, atrakcyjniejsza stała się produkcja cukru. Według analityków, w pierwszej połowie kwietnia udział trzciny cukrowej przetworzonej na cukier wzrósł z 23 do 38%, co oznacza wzrost o 15%. Ponadto odsetek cukru odzyskiwalnego jest w tym roku stosunkowo wysoki. Jeśli Brazylijczycy będą kontynuować ten kurs, będzie to miało wpływ na światowe dostawy cukru. Ponadto import cukru z Brazylii jest atrakcyjny ze względu na tani brazylijski real.

Skurcz w Tajlandii
W przeciwieństwie do Brazylii Tajlandia, drugi na świecie eksporter cukru, wywiera mniejszą presję na światową podaż cukru. Produkcja trzciny cukrowej w kraju w latach 2019–2020 jest najniższa od 10 lat. To bezpośredni skutek przedłużającej się suszy. W miarę utrzymywania się suszy i spadku światowego zapotrzebowania na cukier eksperci spodziewają się, że w przyszłym sezonie produkcja trzciny cukrowej w Tajlandii spadnie aż o 20%. 

Indie chcą wyższej ceny minimalnej
Niska cena cukru powoduje problemy w Indiach, największym producencie cukru na świecie. Fabryki mają trudności z regulowaniem swoich zobowiązań płatniczych. I choć koszty produkcji rolników niemal się podwoiły w wyniku wybuchu korony i blokady kraju. Organizacja producentów Karnataka chce zatem podwyższenia minimalnej ceny sprzedaży cukru w ​​Indiach, aby pomóc fabrykom terminowo płacić rolnikom trzciny cukrowej.

Wbrew światowemu rozwojowi cena cukru w ​​Indonezji stale rośnie. Kraj zmaga się ze skromnymi zbiorami z powodu suszy. Indonezja jest w dużej mierze zależna od importu, ale te przepływy handlowe zostały znacząco zakłócone przez kryzys koronowy. A to ma wpływ na wzrost cen. Rząd Indonezji wzywa do stabilizacji cen przed Ramadanem. 

Odwrotny ruch wydaje się pożądany dla światowego rynku cukru. Być może większe spożycie cukru w ​​krajach muzułmańskich po miesiącu postu (23 i 24 maja) stwarza perspektywy dla cen cukru. Jest to również przyjemna perspektywa dla uprawy buraków cukrowych w Europie, która, jak się oczekuje, utrzyma się na dość stabilnym poziomie. Jedynie Francja poinformowała dotychczas, że spodziewa się zmniejszenia obszaru o 5,2%. Z drugiej strony najnowszy raport MARS to: Produkcja wyższa o 1,5%. na hektar. 

Postęp siewu w Holandii
W Holandii w tym okresie zasiane zostaną ostatnie działki buraków cukrowych. Ze względu na utrzymującą się suszę ostatnie stopnie są najcięższe. Suiker Unie podał, że na początku tego tygodnia do obsiewu pozostało jeszcze 2% powierzchni buraków cukrowych. Dotyczy to głównie regionu Brabancji Zachodniej. W Noordoostpolder, północnym obszarze gliniastym i Limburgii, plantatorzy buraków zakończyli już prace siewne. W Zelandii 150 hektarów buraków cukrowych zostało obsianych z powodu znoszenia i suszy. W tym tygodniu należy podjąć decyzję o przesiewie na kilku działkach na wschodzie i północnym wschodzie.