Międzynarodowe rynki zbóż zakończyły grudzień na plusie. Zielone dane zanotowane zostaną również pierwszego dnia sesyjnego 2021 roku. Pytanie, jak długo ten pozytywny nastrój utrzyma się w tym roku. Ceny kukurydzy i soi osiągają obecnie niespotykane dotąd poziomy.
Szczególnie w Stanach Zjednoczonych notowania CBoT dotyczące soi i kukurydzy pękają w szwach. Tak wysokiej ceny nie było od 2014 roku. Jest to połączenie dużego zapotrzebowania na surowce paszowe i niższej produkcji w Ameryce Południowej. Staje się coraz bardziej oczywiste, że szczególnie w Brazylii i Argentynie zbiera się mniej plonów. To podczas gdy Argentyna odpowiada za 22% światowego eksportu kukurydzy.
Argentyński zakaz eksportu
Ministerstwo rolnictwa Argentyny ogłosiło, że eksport kukurydzy na ziarno został zablokowany do 1 marca, aby zapewnić krajowi utrzymanie wystarczającej ilości produktu. Zapewnia to większą liczbę transakcji na amerykańskim rynku kontraktów terminowych. Decyzja ta jest następstwem trzytygodniowego strajku, który dotknął także argentyński rynek eksportowy. Na początku stycznia ogłoszono kolejne strajki.
Dostawy kukurydzy i soi spadają na całym świecie ze względu na spodziewane mniejsze zbiory w Ameryce Południowej. Powodem tego jest gorąca i sucha pogoda. Wskazują na to także oczekiwania na nadchodzący okres.
Chiny w ruchu
Sucha pogoda w Brazylii powoduje, że ceny soi osiągnęły poziom nienotowany od czerwca 2014 r. W tym kraju zwiększa się powierzchnia upraw soi, ale susza ogranicza jej produkcję. Obecnie Chiny są głównym odbiorcą na światowym rynku zarówno soi, jak i kukurydzy. Kraj rozbudowuje stado świń i potrzebuje dużo surowców paszowych. W kraju ceny surowców wzrosły do rekordowych poziomów na aukcjach organizowanych przez chiński rząd. Ogromne rezerwy zboża, jakie kiedyś posiadał kraj, znacznie się skurczyły.
Według doniesień Reutersa w tym roku zwiększy się powierzchnia upraw kukurydzy w kraju. Dzieje się to kosztem soi, która jest uprawiana głównie do spożycia przez ludzi. Pola upraw ryżu i pszenicy również rosną lub przynajmniej pozostają na stabilnym poziomie.
Rosja decyduje
Ogłoszone przez Rosję w grudniu cła eksportowe w dalszym ciągu odbijają się echem na rynku pszenicy. Ta wiadomość zapewniła ponowne zaufanie w wyższą cenę, na czym skorzystała także Europa. Jak dotąd rosyjski eksport pszenicy ma za sobą najlepszy sezon w swojej historii. Obawy przed wysokimi cenami na rynku wewnętrznym doprowadziły do wprowadzenia regulacji eksportu. Rosyjscy rolnicy niechętnie sprzedają zapasy. Dopiero gdy tej wiosny będą musieli ponieść koszty upraw (nawozy i środki ochrony roślin), będzie powód do generowania przepływów pieniężnych.
W Europie zima jest bardzo łagodna i mokra. Zapewnia to dobre warunki wzrostu zbóż ozimych. Oczekuje się, że powierzchnia w całej Europie wzrośnie o 11%. We Francji, największym producencie pszenicy w Unii Europejskiej, liczby są inne niż oczekiwano. Według ministerstwa rolnictwa zasiano 4,73 mln hektarów pszenicy ozimej. To o 12,4% więcej niż przed rokiem, ale wciąż o 2% poniżej średniej z 5 lat. Powierzchnia jęczmienia wzrosła o 7%, a rzepaku pozostaje taka sama.
W innych częściach Europy pola rzepaku oleistego ucierpiały w październiku z powodu deszczowej pogody. Wiele działek również nie zostało obsianych ze względu na późny termin. Rolnicy zajmujący się uprawą wybrali tutaj pszenicę.
Susza
Prawdziwej zimy w Rosji i na Ukrainie jest na razie niewiele. Pokrywa śnieżna jest niezbędna z jednej strony do ochrony upraw przed mrozem, a z drugiej do uzupełnienia zapasów wilgoci. Coś, co było problematyczne w zeszłym roku. Dotyczy to również Stanów Zjednoczonych, gdzie w wielu częściach jest bardzo sucho. Szczególnie dotknięte są to obszary, na których rośnie pszenica ozima. Nie brakuje też śniegu, co sprawia, że rośliny uprawne są wrażliwe na ewentualne uszkodzenia spowodowane mrozem.
Prawie cały region Ameryki, w którym uprawia się pszenicę durum, doświadcza problemów z suszą. Szczególnie sucho jest w największym stanie pszenicy, Kansas. Tylko 33% pszenicy zostało ocenione przez Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA) jako dobre lub doskonałe.
Duma po upadku?
Dopiero tej wiosny będzie można dokonać bilansu pszenicy i jej wpływu na zimę. Do tego czasu niewiele będzie ekscytujących wydarzeń na tym froncie, w przeciwnym razie w obszarach, w których ziarna nie zostały stwardniałe, nagle nadejdzie zimno. Wzrost cen pszenicy jest mniej gwałtowny niż w przypadku innych towarów i dlatego jest bardziej stabilny. Rynek soi i kukurydzy ma w dalszym ciągu wystarczające argumenty, aby utrzymać wzrosty cen. Wraz ze wzrostem ceny zwiększa się szansa na obniżkę. Dla amerykańskiego rynku eksportowego zaletą jest wciąż stosunkowo niski kurs dolara.
Wznawiać: