UE nie spełnia ambicji białkowych

Powierzchnia upraw roślin strączkowych w UE wzrośnie w 2021 r. o ok. 3% w stosunku do 2020 r. i wyniesie ok. 2,5 mln hektarów. Największą uprawą w tej grupie jest soja, zajmująca około 965.000% powierzchni, zajmująca 40 3,2 hektarów. To o XNUMX% więcej niż w roku ubiegłym i rekord według Agrarmarkt Informations-Gesellschaft.

Uprawa roślin strączkowych w Holandii jest bardzo mała
Rośnie także powierzchnia grochu i bobiku, odpowiednio o 3,3% i 3,1%. Łubin wysiewa się rzadziej. Oczekiwana powierzchnia spadnie do 169.000 tys. ha, o 2,3% mniej niż w roku ubiegłym. W Holandii uprawa roślin strączkowych pozostaje bardzo mała. Szacunki przewidują obszar uprawy bobiku w Holandii na około 2.000 hektarów. Powierzchnia upraw soi, grochu i łubinu jest zbyt mała, aby uwzględnić ją w prognozie. 

Nieopłacalna uprawa
Według UFOP europejskie ambicje w zakresie większej własnej produkcji białka są realizowane jedynie w bardzo ograniczonym stopniu. Komisja uważa, że ​​ważne jest, aby w UE uprawiać więcej roślin wysokobiałkowych, między innymi w celu zwalczania emisji gazów cieplarnianych i wylesiania w Amazonii oraz w celu uzyskania produktów (paszowych) wolnych od GMO. Dużym problemem jest to, że groch (paszowy), soja i bobik polny nie zapewniają atrakcyjnych bilansów dla europejskich rolników. Zdaniem UFOP UE nie podejmuje wystarczających działań, aby to zmienić.

Według UFOP konsekwencje strategii Komisji Europejskiej „od pola do stołu” znajdują odzwierciedlenie w rozwoju obszaru. Produkcja regionalna musi zapewniać wartość dodaną do produktu. Wpisuje się w to uprawa roślin strączkowych jako rośliny stosowanej w płodozmianie i stymulującej różnorodność biologiczną. Ponadto rośliny strączkowe mają zdolność wiązania azotu, co oznacza, że ​​potrzeba mniej nawozów. Ale twierdzi UFOP: „Wszystko zależy od tego, czy konsument ostatecznie będzie skłonny za to zapłacić”.