Tyle europejskie fabryki płacą za buraki cukrowe

Wskaźnik ten rośnie także w Holandii cena buraków znaczące, choć ostateczny wynik będzie znany dopiero na początku przyszłego roku. Cena 52 euro za tonę – zgodnie z obecnymi oczekiwaniami – oznacza wzrost o co najmniej 30%. Takich procentów oczekują także inni europejscy przetwórcy buraków.

Francja: Tereos i Cristal Union
Producent cukru Tereos – największy we Francji – idzie o krok dalej i oferuje cenę, która w 40 roku będzie o 2022% wyższa w porównaniu do roku poprzedniego. W połowie października spółdzielczym plantatorom powiedziano, że organizacja wypłaci 41,85 euro za tonę buraków (przy 16% zawartości cukru) w 2022 r. Obejmuje to premie. W ubiegłym roku cena była katastrofalnie niska i wynosiła 29,90 euro za tonę. Na początku tego roku Cristal Union przedstawiła cenę minimalną na poziomie 35 euro za tonę, która w 40 r. wzrośnie do 2023 euro. Obie spółdzielnie mają dobry powód, aby zaoferować swoim plantatorom opłacalną cenę. Francuscy rolnicy umownie zobowiązują się do pięcioletniego okresu uprawy. Połowa tych umów wygasa w 2023 roku. Plon uprawy w następnym sezonie częściowo determinuje zatem uprawę buraków francuskich do roku 2027 włącznie.

Oprócz tych dwóch spółdzielni we Francji działa także szereg prywatnych przetwórców buraków, takich jak Sucrerie de Souppes i Lesaffre Group. Saint-Louis Sucre – spółka zależna Südzucker, już wcześniej ogłaszała cenę gwarantowaną na poziomie 35 euro za tonę, a obecnie podwyższyła prognozę oczekiwanej ceny końcowej do 43 euro.

Niemcy: Südzucker, Nordzucker & Pfeifer & Langen
Niemieccy spółdzielczy przetwórcy buraków nie mogą jeszcze podsumować bieżącego roku przetwórczego. Obydwa na początku tego roku miały oczekiwaną cenę minimalną na poziomie 40 euro za tonę, co biorąc pod uwagę rozwój sytuacji na rynku cukru, zostanie osiągnięte bez większych problemów. Pfeifer & Langen ma różne systemy cenowe dla swoich hodowców. Umowa stała na rok uprawy 2022 wynosi 40 euro za tonę. Jak podała firma, umowa elastyczna, która zmienia się wraz z rynkiem cukru, w połowie listopada kosztuje aż 55 euro za tonę. Firma Cosun Beet Company, posiadająca jedną fabrykę w Anklam w północnych Niemczech, również już wcześniej obiecywała cenę minimalną na poziomie około 40 euro.

Belgia: Tiense Suiker i Iscal Sugar
Rafineria cukru Tiense – również spółka zależna Südzucker – ogłosiła gwarantowaną cenę 38 euro za tonę (przy 18% zawartości cukru!) na ten sezon, co miało miejsce już na początku tego roku. Dopłata nastąpi dopiero w połowie przyszłego roku. Według Konfederacji Belgijskich Plantatorów Buraków (CBB) kwota ta może ostatecznie wzrosnąć do 50 euro za tonę, łącznie z rekompensatą za miąższ. Na przyszły sezon Tiense Suiker utrzymał cenę minimalną na tym samym poziomie, co w tym roku.

Konkurent Iscal Sugar powiązał cenę płatności z rynkiem cukru. Iscal twierdzi, że sprzedawał cukier po średniej cenie 700 euro za tonę lub wyższej. Dla plantatorów odpowiada to cenie 45,90 euro za tonę przy zawartości cukru 17,5% i nie obejmuje płatności za miąższ. W międzyczasie CBB konsultuje się z Iscal Sugar w sprawie cen na przyszły rok. Żądają wyższej ceny, na którą przetwórca się jeszcze nie zgodził. Oznacza to, że wynik w przyszłym sezonie będzie tylko o jedno euro za tonę wyższy, czyli w skrajnym przypadku 3,34 euro, jeśli ceny cukru wzrosną jeszcze bardziej.

Polska: Polski Cukier, Nordzucker, Südzucker & Pfeifer & Langen
Polska – jeden z największych europejskich producentów cukru – powiązała bezpośrednio wsparcie dla uprawy buraków z WPR. Dokładna kwota ustalana jest corocznie przez Komisję Europejską i uzależniona jest od kursu wymiany euro na złoty. W 2022 r. rolnicy otrzymają 1.807 zł na hektar, co stanowi równowartość 385 euro. W zeszłym roku było to 330 euro.

Polski Cukier (Krajowa Grupa Spożywcza) zapłaci w tym roku 46,46 euro za tonę. W Nordzucker cena waha się od 39,43 do 42,54 euro za tonę, w zależności od rodzaju kontraktu. Züdsucker płaci 44,21 euro (50 euro przy 18% zawartości cukru), a Pfeifer & Langen ma najwyższą w tym roku cenę wynoszącą 47,57 euro za tonę. Wszystkie te ceny dotyczą cukru o zawartości 16%.

To przyzwoite ceny jak na warunki europejskie. W przyszłym roku Pfeifer & Langen jeszcze bardziej podniesie cenę, do 48 euro. Oznacza to, że poziom cen jest nadal niższy od tego, jaki jest oferowany w Niemczech. Nordzucker zwiększy roczne i wieloletnie kontrakty na przyszły sezon o 6 euro do minimalnej kwoty 41 euro do 42,10 euro. Pozostali procesorzy nie podali jeszcze cen.

Wielka Brytania: Brytyjski cukier
British Sugar w Anglii tradycyjnie płaci jedne z najniższych cen buraków w Europie. Nie inaczej jest dzisiaj. Jest to jeden z powodów, dla których areał na wyspie znacznie się zmniejszył. W ciągu dziesięciu lat uprawa spadła o ponad 11%; od 104.000 92.100 do 30,90 6,66 ha. W tym roku jedyny przetwórca buraków, British Sugar, zapłaci XNUMX euro za tonę zarówno za tonę zakontraktowaną, jak i za nadwyżkę buraków. Plantatorzy, którzy podpisali „umowę rynkową” – w której cena jest powiązana z rynkiem cukru – mogą spodziewać się dodatkowych XNUMX euro za tonę buraków.

Brytyjski cukier znacznie wzrośnie do 2023 r., do 40 funtów. Stanowi to równowartość 45,78 euro. Dolny próg dotyczy także umów wieloletnich, z których obecnie wypłacane jest 36,62 euro. Dla brytyjskich plantatorów wzrost o 48% jest mile widzianym impulsem, ale w porównaniu z innymi krajami europejskimi cena brytyjskich buraków pozostaje stosunkowo niska.

Wniosek
Europejscy przetwórcy buraków bez wyjątku mogli skorzystać na znacznie wyższych cenach cukru. Latem europejska cena sprzedaży cukru wynosiła 700 euro za tonę, a następnie co miesiąc doliczano 100 euro za tonę. Spowodowało to wzrost ceny we wrześniu z 700 do 1.000 euro, pisze prezes CBB Bruno de Wulf. Jednocześnie znacznie wzrosły koszty przetwórstwa buraków dla fabryk. W 2020 r. wynosiły one 25 euro za tonę cukru, podczas gdy rok później było to już 75 euro. Oczekuje się, że w tym roku kwota ta zostanie ponad dwukrotnie większa. Plantatorzy również zauważają znaczny wzrost kosztów, co powoduje, że cena buraków wyższa o 40% jest niezbędna, aby utrzymać ich konkurencyjność w porównaniu ze zbożem.