Główne mocarstwa pracują nad planem B
Czy rola Chin w przemyśle mleczarskim jest przeceniana?
Chiny okazały się chętnym nabywcą produktów mlecznych na rynku światowym. Jest to pozycja, której kraj nie chciałby utrzymywać zbyt długo. Aby osiągnąć ten cel, kraj robi wszystko, co w jego mocy, aby wesprzeć własny sektor. Jednak nawet tutaj zaczynają pojawiać się pewne ograniczenia. Czas na plan B. Coś, co może mieć konsekwencje dla światowego rynku mleczarskiego.
W 2014 r. Chiny zdecydowanie górowały nad innymi graczami na światowym rynku pod względem importu produktów mlecznych. Choć w niektórych obszarach, np. w przypadku sera, nadal można zaobserwować wzrost, nowe wydarzenia wskazują na odmienny kierunek. Supermocarstwo coraz częściej próbuje sprowadzać mleko z zagranicy, od własnych producentów spoza Chin.
Koszty siana wymykają się spod kontroli
W ostatnich latach stało się boleśnie oczywiste, jak trudno jest w Chinach osiągnąć odpowiedni standard produkcji mleka. Na przykład koszty importu siana wymknęły się spod kontroli, nowe gospodarstwa mleczarskie wymagają większych inwestycji, narastają problemy środowiskowe, a Huishan Dairy (jeden z największych właścicieli krów mlecznych w kraju) również zmaga się z trudnościami finansowymi. Import paszy objętościowej mógłby być teraz realizowany poprzez przeznaczenie większej ilości ziemi pod tę uprawę, ale odbyłoby się to kosztem uprawy zbóż i roślin oleistych, a tego rząd nie chciał.
To właśnie skłoniło chiński rząd do przejścia na plan B: integrację pionową w łańcuchu dostaw, aby uzyskać kontrolę nad ilością mleka wystarczającą na potrzeby własnego społeczeństwa. Oznacza to, że zakupy dokonywane są w innych regionach i że tam również hodowane są zwierzęta gospodarskie. Następnie mleko jest eksportowane do Chin. Szczególnie popularne są Nowa Zelandia i Kenia.
Duże inwestycje w Nowej Zelandii
Chińska spółka Shanghai Pengxin Group Co. kontroluje Milk New Zealand Limited. Zarządza 29 gospodarstwami mlecznymi i 30.000 13 krów. Mleko jest przetwarzane na mleko UHT. Chińska firma jest również głównym inwestorem w Synlait Farms. Należy do niej XNUMX innych gospodarstw mleczarskich.
Oprócz tych inwestycji Yashili New Zealand i Oceania Dairy pracują nad budową dużej wieży do produkcji mleka w proszku w Nowej Zelandii. Następnie mleko w proszku jest wysyłane do Chin. W okresie od lipca 2015 r. do czerwca 2016 r. 51 proc. eksportu płynnego mleka trafiło do Chin.
Również wydarzenia gdzie indziej
Te same wydarzenia mają miejsce w Australii i Kenii. Oznacza to, że przepływ mleka z innych krajów do Chin stale rośnie. Wygląda na to, że Chiny jednak znalazły sposób na osiągnięcie samowystarczalności. Oznacza to również, że w nadchodzących latach Chiny nie będą już zawsze postrzegane jako znaczący nabywca na rynku światowym.
Jeśli Chiny mają częściowo zrezygnować z importu produktów mlecznych, trzeba jeszcze wiele zrobić. Jednak ambicje, jakie drzemią w producentach mleka, oznaczają, że dobrze byłoby, gdyby producenci mleka pamiętali, że Chiny również będą coraz mniej korzystać z podaży produktów mlecznych na rynku światowym.
Hermana van den Pol
© Analiza rynku DCA. Niniejsza informacja rynkowa podlega prawu autorskiemu. Zabrania się reprodukowania, rozpowszechniania, rozpowszechniania lub udostępniania treści osobom trzecim za wynagrodzeniem w jakiejkolwiek formie bez wyraźnej pisemnej zgody DCA Market Intelligence.
