Umowa na paszę i obornik nie jest alternatywą dla gleby

Umowy na paszę i obornik nie mogą być wykorzystywane do redukcji nadwyżek fosforanów u bydła mlecznego. Poinformowała o tym Carola Schouten, minister rolnictwa, środowiska naturalnego i jakości żywności (LNV), w liście do Izby Reprezentantów w czwartek 21 grudnia.

Podczas debaty nad ustawą o rozwoju rolnictwa mlecznego (rozwój związany z gruntami) przyjęto poprawkę mającą na celu stosowanie umów dotyczących paszy i obornika w systemie „Odpowiedzialnego rozwoju rolnictwa mlecznego”.

Oni się nie liczą
Celem poprawki było zapewnienie, że obornik składowany regionalnie u rolnika w promieniu 20 kilometrów nie będzie wliczany do obliczeń nadwyżki fosforanów w przypadku bydła mlecznego. Warunkiem jest, aby pasza pochodząca z tej ziemi była również wykorzystywana przez hodowcę bydła mlecznego, co przyczynia się do zamkniętego cyklu. Schouten stwierdził, że kontrakty na paszę i obornik nie wliczają się do redukcji nadwyżki.

Przyroda lądowa w niebezpieczeństwie
Raport Uniwersytetu w Wageningen pokazuje, że sektor ten może wzrosnąć średnio o 26% dzięki zawieraniu kontraktów na dostawę paszy i obornika. Regionalnie odsetek ten może wzrosnąć do 60–80%. W raporcie wskazano również, że połączenie ustawy o wzroście opartym na gruntach i zatwierdzenie umów dotyczących paszy i obornika w niewielkim stopniu przyczynia się do większego uzależnienia hodowli bydła mlecznego od gruntów.

Problemem jest również wykonalność planu. W rezultacie nie ma należytej gwarancji ilości dostarczanej paszy, a określenie działek w specyfikacji łączonej staje się trudnym elementem egzekwowania.

Wzrost związany z glebą w hodowli bydła mlecznego
Ustawa o rozwoju rolnictwa mlecznego ma na celu spowolnienie wzrostu w sektorze rolnictwa mlecznego. Gospodarstwo mleczarskie, które ma nadwyżkę, musi zapewnić część tego wzrostu, przeznaczając na ten cel dodatkowy teren.

Ustawa o rozwoju rolnictwa mlecznego ma na celu spowolnienie wzrostu w sektorze rolnictwa mlecznego. Gospodarstwo mleczarskie, które ma nadwyżkę, musi zapewnić część tego wzrostu, przeznaczając na ten cel dodatkowy teren.

Przy nadmiarze fosforanów wynoszącym 20–50 kg na hektar, 25% nadmiaru należy wychwycić wraz z dodatkową glebą, a resztę przetworzyć. Jeśli nadwyżka wynosi 50 kilogramów lub więcej, należy przeznaczyć dodatkową ziemię na 50% nadwyżki.

© Analiza rynku DCA. Niniejsza informacja rynkowa podlega prawu autorskiemu. Zabrania się reprodukowania, rozpowszechniania, rozpowszechniania lub udostępniania treści osobom trzecim za wynagrodzeniem w jakiejkolwiek formie bez wyraźnej pisemnej zgody DCA Market Intelligence.