Również w Kanadzie brak następców stanowi problem w sektorze rolniczym, chociaż stwarza to szanse dla nowych przybyszów w chronionym sektorze hodowli bydła mlecznego.
Kees Uittenbogert, mediator emigracyjny z kanadyjskiej prowincji Alberta, jest jednym z holenderskich emigrantów, którzy zrobili krok w latach 90. i na początku XXI wieku w poszukiwaniu przestrzeni i swobody prowadzenia biznesu. W latach 1996-2000 setki holenderskich rodzin co roku emigrowało do Kanady. Jednak po tym czasie liczba emigrantów holenderskich znacznie spadła, a ich odsetek nie różni się już od emigrantów z innych krajów. Większość emigruje do prowincji Ontario.
Najsłynniejszym emigrantem z holenderskich hodowli bydła mlecznego jest Evert van Bentem, zwycięzca Elfstedentocht, który wyemigrował do Alberty w 2000 roku i osiadł w pobliżu miasta Red Deer. Jego kanadyjska firma i firma jego synów od tego czasu kilkakrotnie pojawiała się w telewizji pokazane.
Regulamin nieporównywalny
Uittenbogert, który wyemigrował z Betuwe do Kanady w 2001 roku, odwiedził Holandię w zeszłym tygodniu. Rozmawiał z zainteresowanymi hodowcami bydła i rolnikami; Potencjalni emigranci to tradycyjnie hodowcy bydła mlecznego i rolnicy, często w połączeniu z drobiem. W Holandii Północnej zainteresowanie emigracją do Kanady jest większe niż w Holandii Południowej. To podczas gdy presja kosmiczna na południu Holandii jest większa niż na północy Holandii.
„Restrykcyjne przepisy i brak miejsca zawsze były powodem emigracji, ale nie sądziłem, że będzie tak źle w Holandii, kiedy wyemigrowałem 20 lat temu. Że rząd konfrontuje przedsiębiorców z przepisami, co oznacza, że bez strony więcej energii (takiej jak problem azotu PAS) nie wydarzyłoby się szybko w Kanadzie.Przepisy są zaostrzane, ale zawsze odbywa się to w porozumieniu z sektorem i po przetestowaniu wykonalności.Klatki akumulatorowe w hodowli drobiu są również na przykład zabronione, ale tylko w przypadku nowych konstrukcji. Istniejące firmy mogą nadal z nich korzystać”.
Połowa farmy mlecznej w Albercie to holenderska
Większość produkcji mleka w Kanadzie odbywa się w prowincjach Ontario i Quebec (francuskojęzycznych). W prowincji Alberta, gdzie Uittenbogert jest upoważniony do działania jako pośrednik emigracyjny dla Interfarms, istnieje około 500 gospodarstw mlecznych. Jednak liczba krów mlecznych w Albercie to tylko 8% całości Kanady. Około połowa tych firm jest własnością holenderskich imigrantów pierwszego lub drugiego pokolenia. Gospodarstwa z setkami krów nie są już wyjątkiem.
Ceny gruntów w Albercie zależą od regionu, ilości opadów i jakości gleby. Grunty orne kosztują średnio 8.000 euro na hektar, a użytki zielone średnio 4.500 euro na hektar. Ziemia w południowej prowincji Alberta jest znacznie droższa. Za dobrą glebę ziemniaczaną czasami płaci się nawet 27.000 1.000 euro za hektar (łącznie z systemem nawadniania). Prosperujący biznes zbożowy w Albercie może z łatwością mieć XNUMX akrów. Jest to częściowo posiadana, a częściowo dzierżawiona ziemia. Mniejsze firmy specjalizują się głównie w ziemniakach, cebuli i nasionach traw. W ten sposób mogą sobie poradzić z mniejszą ilością ziemi.
Farma ze 100 krowami kosztuje 2 mln euro
Wiele gospodarstw mlecznych o holenderskim pochodzeniu można znaleźć w gminach Ponoka, Lacombe i Red Deer. Na tym obszarze, leżącym pomiędzy miastami Edmonton i Calgary, ceny gruntów są stosunkowo wysokie. Jednak w porównaniu z cenami gruntów w Holandii, jest to nadal tanie jak barszcz.
— Kees Uittenbogert
Wartość kanadyjskich gospodarstw mlecznych jest w dużej mierze zdeterminowana prawami produkcyjnymi. Istnieją różne kategorie produkcji z różnymi cenami mleka i kwotami. Według danych European Dairy Farmers (1) kanadyjski hodowca bydła mlecznego płaci średnio około 60 centów kanadyjskich za 2012 litr mleka. Jednak koszt jest prawie tak samo wysoki, głównie ze względu na koszty kontyngentu. Intensywny klimat kontynentalny (z krótkimi, ale gorącymi i suchymi latami oraz długimi, surowymi zimami) również podnosi koszty.
Kilkadziesiąt gospodarstw mlecznych jest na sprzedaż w Albercie w Internecie. Nowoczesne, funkcjonujące gospodarstwa rolne, w tym kwoty i krowy, kosztują około 2 mln euro na 100 krów. Duża liczba firm na sprzedaż wynika z braku następców. Kanada nie jest zatem wyjątkiem od reguły, że brakuje następców biznesowych, mówi Uittenbogert. Część firm bez następcy jest przejmowana przez istniejące firmy, ale część jest sprzedawana emigrantom.
„W przeszłości na sprzedaż były tylko przestarzałe gospodarstwa grupowe, ale teraz czasami dotyczy to również nowoczesnych dużych gospodarstw mlecznych. W porównaniu z Ontario i prowincjami na wschodnim wybrzeżu Alberta ma tę zaletę, że nie ma presji na przestrzeń. wciąż warte swojej ceny. Istnieje presja kosmiczna, zwłaszcza w Ontario i wokół głównych miast”.
Rząd rekompensuje dojarzom
Kanadyjska „chroniona mleczarnia rynkowa” od lat znajduje się pod presją. Ostatnie umowy handlowe z Europą i Ameryką doprowadzą do spadku cen mleka o nie więcej niż 5%, szacuje Uittenbogert. Aby zrekompensować negatywne konsekwencje tych umów handlowych, rząd dokonał konwersji kwoty około 2 miliardów euro wyciągnięty. Znaczna ilość, biorąc pod uwagę, że produkcja mleka w Kanadzie wynosi 2 miliardy litrów mleka rocznie. Niedawno odnowione umowy handlowe prawdopodobnie przyniosą znaczne korzyści hodowli wołowiny w Albercie, zdecydowanie najważniejszym sektorze rolnym w tej kanadyjskiej prowincji.
Aby wyemigrować do Kanady, konieczna jest procedura wizowa, choć zajmuje to znacznie więcej czasu niż w przeszłości – podkreśla Uittenbogert. „Około 20 lat temu ukończono go w najwyżej pół roku, teraz zajmuje to czasem kilka lat”. Oprócz tej czasochłonnej procedury wizowej rząd ustala również minimalne wymagania dotyczące zdolności finansowej emigrantów.
© Analiza rynku DCA. Niniejsza informacja rynkowa podlega prawu autorskiemu. Zabrania się reprodukowania, rozpowszechniania, rozpowszechniania lub udostępniania treści osobom trzecim za wynagrodzeniem w jakiejkolwiek formie bez wyraźnej pisemnej zgody DCA Market Intelligence.