Hodowcy w Nowej Zelandii muszą radzić sobie z suszą

Według stowarzyszenia branżowego branży mleczarskiej DCANZ w grudniu przetwórcy w Nowej Zelandii zebrali 2,7 miliona ton. Jest to wzrost o niecałe pół procent. Najwyraźniej stabilne dane dotyczące produkcji. Jednak według spółdzielni mleczarskiej Fonterra tak nie jest, ponieważ istnieją znaczne różnice między danymi dotyczącymi produkcji na Wyspie Północnej i Południowej.

Na przykład podaż w grudniu na Wyspie Północnej, która tradycyjnie stanowi rdzeń hodowli bydła mlecznego w Nowej Zelandii, była o ponad 2% niższa niż w tym samym miesiącu 2018 r. Na Wyspie Południowej produkcja była o 2% wyższa.

Susza na Wyspie Północnej
W Nowej Zelandii jest środek lata i zauważają to na Wyspie Północnej. Szczególnie w regionie Waikato i na wschodnim wybrzeżu wyspy. Mówi się o wyjątkowo ciepłych i suchych warunkach. Wskaźnik opadów w niektórych częściach wyspy nie wykrywa deszczu od jakiegoś czasu. Obecnie nie ma widoków na poprawę. Długoterminowe prognozy lokalnych służb pogodowych przewidują, że luty pozostanie suchy.

Logicznie rzecz biorąc, hamuje to wzrost trawy. A to z kolei hamuje produkcję mleka, biorąc pod uwagę, że racje żywnościowe w wielu nowozelandzkich gospodarstwach mlecznych składają się praktycznie ze świeżej trawy i siana. Ponadto wiele firm praktykuje wypas stały. Tak jest w Nowej Zelandii głoska bezdźwięczna mimo że krążą pogłoski, że hodowcy bydła mlecznego zabierają krowy na rzeź. I choć ceny mleka są obecnie na najwyższym poziomie od lat.

Ogólnie rzecz biorąc, produkcja w Nowej Zelandii w grudniu utrzymała się na w miarę stabilnym poziomie, ponieważ warunki na Wyspie Południowej są wyjątkowo dobre dzięki dużym opadam deszczu. Jeśli jednak susza na Wyspie Północnej będzie się utrzymywać, do połowy 2020 r. należy spodziewać się spadku podaży.