Rabobank ostrzega przed nadpodażą mleka

Myślałem, że to mleczarnia jest odpowiedzialna za marketing naszego mleka. To jest zawsze wartość dodana, którą twierdzą, że dostarczają.
Jako rolnicy jesteśmy zachęcani do zapewniania stałego i przewidywalnego przepływu produktów wysokiej jakości (to jest wartość dodana, którą zapewnia rolnik), a teraz sprzedaż zatrzymuje się u naszego nabywcy, a teraz przerzucają koszty z powrotem na rolnika.

Tak, wszyscy tak bardzo chcemy eksportować, eksportujemy 70-75% mleka lub wieprzowiny. Błędnie mówimy sobie, że jesteśmy naukowcami rakietowymi, ponieważ tworzymy produkt, którego nikt inny nie potrafi. Natomiast wiedzę i umiejętności łatwiej wyeksportować niż sam produkt. Jesteśmy na tyle głupi, żeby jak najszybciej uzupełnić produkcję uchodzącej firmy.

Widać to w hodowli bydła mlecznego, jako hodowcy bydła mlecznego śmialiśmy się z tych „głupich” intensywnie uprawiających rolników, z wysokimi kosztami utylizacji obornika i niskimi cenami produktu. Teraz jedziemy tą samą łodzią. Hodowcy mleka, którzy muszą konkurować z hodowcami trzody chlewnej o sprzedaż obornika i którzy muszą płacić wysoką cenę za sprzedaż obornika. Mleczarnia jest w porządku, tanie mleko w obfitości.

Do każdej nowej wizji przyszłości mleczarni dołącza zdanie; „Liczba firm się kurczy, ale produkcja pozostaje taka sama”. Dopóki to będzie trwało, nic nie zarobimy. Korzyści skali korzyści skali przeważają nad korzyściami skali. A potem widzę ludzi rozmawiających o ograniczeniu produkcji w kontekście europejskim. Myślę, że Europa dojdzie wtedy do wniosku: niech kraje o najwyższym stopniu samowystarczalności i największej „presji na środowisko i środowisko” ograniczają produkcję. Jesteśmy też trochę dziecinni, gdy na eksporcie czerpiemy zyski poprzez niebotyczne ceny, mleko w proszku do Chin czy pomór świń w Chinach, „wtedy już nigdy nie będzie źle”, a teraz, gdy doświadczamy niedogodności, my jako kolektyw (w Europie) muszą iść mniej produkcji.

Opiekunowie klienta i doradcy zrzeszonych firm poganiają nas, aby utrzymać całkowity poziom inwentarza żywego/produkcji, aby mogli zachować swoje miejsca pracy, podczas gdy jest to sprzeczne z naturalnym cyklem „świnia”. Powiązane firmy wiedzą, że w przypadku katastrof rolnik ponosi koszty, ryzyko dla całego łańcucha spoczywa na rolniku.