Vogelaar: „Z rogu, gdzie spadają podmuchy azotu”

Ruud Hendriks również doskonale wie, że te 80 punktów nie jest mierzonych, przynajmniej zakładam, że już to wie. Właściwie szkoda marnować na to słowa. Na podstawie tych 80 punktów oblicza się, jakie będzie osadzanie się azotu. Ruud wie również, że skutkuje to niewytłumaczalnymi (lub w rzeczywistości możliwymi do wyjaśnienia) zeznaniami, dla których RIVM nie ma żadnego wyjaśnienia.

Oby następujący argument zapewnił większą jasność:

Dlaczego amoniak nie przyczynia się do problemu azotu

Podczas konferencji klimatycznej w Glasgow jednoznacznie stwierdzono, że metan (CH4) jest poważnym gazem cieplarnianym. Na tej podstawie można wyciągnąć nieunikniony wniosek, że gaz ten najwyraźniej nie wytrąca się po uwolnieniu, lecz znajduje swoje miejsce w atmosferze kilka kilometrów wysoko, a następnie rozprzestrzenia się po całym świecie. Nie przeczy to faktowi, że ciężar właściwy tego gazu wynosi 0,7 kg/m3, a więc znacznie mniej niż powietrza atmosferycznego: 1,3 kg/m3.
Gazowy amoniak (NH3) ma ciężar właściwy 0,8 kg/m3, ale powszechnie uważa się, że stwarza on poważny problem związany z azotem, ponieważ wytrąca się (natychmiast) po emisji. Ale gaz ten również unosi się w atmosferze do wysokości około 4 kilometrów i w międzyczasie, a zwłaszcza później, rozprzestrzenia się po całym świecie. Dzięki temu nie powoduje problemów z azotem w gruncie, zwłaszcza w pobliżu miejsc jego emisji. Jednak naukowcy, a co za tym idzie i politycy, uważają, że połowę całkowitego problemu azotu w Holandii powodują gospodarstwa rolne.
Powszechnym argumentem przeciwko temu rozumowaniu jest to, że amoniak łatwo rozpuszcza się w wodzie i dlatego wytrąca się podczas deszczu. Tzw. mokra depozycja.
Najwyraźniej przeocza się fakt, że na wysokości 4 kilometrów, dokładnie tam, gdzie znajduje się gazowy amoniak, zamarza on w temperaturze około 10°C. Deszcz pada tylko z chmur niższych niż około 0 km. Nie może więc być mowy o mokrym osadzaniu się amoniaku.