Rynek mleczarski krąży z cennikiem

Tymczasem ceny mleka w proszku i sera (a także świeżych produktów mlecznych w sklepach) odnotowały znacznie mniejszy wzrost.

Coś jest nie tak z tłumaczeniem, szczególnie w kontekście handlu detalicznego. Przetwórcy również stale się na to skarżą. Często zdarza się to anonimowo, ale w tym tygodniu szef firmy Arla w Wielkiej Brytanii również poczuł potrzebę dania upustu swoim emocjom.

Supermarkety z kolei zmagają się z koniecznością zaakceptowania znacznie wyższych cen produktów mlecznych i radzenia sobie z nową dla nich rzeczywistością. Zawarto już nowe kontrakty detaliczne z wyższymi cenami, ale jeszcze nie na tyle wysokimi, by przetwórcy mogli sobie na nie pozwolić. Z jednej strony cierpią, bo muszą kupować produkty mleczne, których im samym brakuje (a których ich członkowie/dostawcy nie są w stanie dostarczyć) po wysokiej cenie na wolnym rynku. Z drugiej strony odczuwają ból, ponieważ wciąż są zmuszeni kupować zbyt tanie kontrakty. Masło, ser i świeże produkty mleczne nie dają oczekiwanych rezultatów.

Niezależnie od tego, co zrobi sektor handlu detalicznego, faktem jest, że produkty bogate w białko pozostają obecnie w tyle pod względem względnym za produktami bogatymi w tłuszcze. Tak jest przynajmniej w Europie. Tutaj za wagę śmietanki i masła płaci się niemalże złotem, w Nowej Zelandii pełne mleko w proszku jest tańsze od odtłuszczonego, z pewnością na rynku kontraktów terminowych, a tłuszcz mleczny jest rzekomo dostarczany bezpłatnie.

(na niebiesko i czerwono podano ceny w Nowej Zelandii w dolarach amerykańskich, notowania DCA podano w euro)

Zdaniem ekspertów rynkowych sytuacja w Nowej Zelandii jest wynikiem złożonego połączenia ograniczeń w zakresie zdolności produkcyjnych i polityki handlowej. Nowozelandzki przemysł mleczarski nastawiony jest głównie na produkcję pełnego mleka w proszku i ma mniejsze możliwości produkcji (dobrego) chudego proszku. Ponadto Nowa Zelandia chciałaby oferować cały produkt po korzystniejszej cenie. Masło z Nowej Zelandii nie jest darmowe, ale jest tańsze niż w UE.

Fakt, że pełnotłuste mleko w proszku z Nowej Zelandii jest oferowane tanio, jest sam w sobie dziwny, ponieważ produkty mleczne są trudno dostępne gdziekolwiek. Jedynie w Stanach Zjednoczonych wciąż utrzymują się stosunkowo duże ilości mleka w proszku. Ze względu na ciągłe problemy logistyczne nie da się wywieźć tych produktów z kraju w odpowiedniej ilości, co sprawia, że ​​Amerykanie są postrzegani jako niewiarygodny dostawca. W pewnym sensie jest to korzystne dla Europy, ponieważ kontynent ten jest – niezależnie od wewnętrznych wskaźników cenowych – zdecydowanie najdroższym dostawcą na rynku światowym.

Gdyby jednak istniały duże nadwyżki, sytuacja byłaby gorsza niż obecnie. Z powodu utrzymującego się niskiego poziomu dostaw mleka, wewnętrzny rynek zbytu w UE jest ważniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.