Aktualności porozumienie handlowe
Sektor mleczarski UE radzi sobie z Nową Zelandią
Komisja Europejska i Nowa Zelandia podpisały w zeszłym tygodniu umowę handlową. W szeregach politycznych panuje duży entuzjazm i mówi się o historycznym porozumieniu. Europejski sektor mleczarski jest mniej entuzjastyczny.
Przeczytaj ten artykuł?
Zostań subskrybentem i uzyskaj natychmiastowy dostęp
Wybierz subskrypcję, która Ci odpowiada
BB nieograniczony
- Natychmiastowy dostęp do wszystkich wewnętrznych artykułów i filmów
- Wyłączny dostęp do notowań i danych rynkowych
- Idealna subskrypcja dla firm mieszanych
Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen i premier Nowej Zelandii Jacinda Ardern podpisały porozumienie w zeszłym tygodniu w Brukseli. Przygotowanie wszystkich ram zajęło około pięciu lat. Von der Leyen mówi o historycznym porozumieniu, które uwzględnia zasady zrównoważonego rozwoju, warunki pracy i emisje. Porozumienie z „Kiwi” powinno być wstępem do większej liczby takich porozumień handlowych – stwierdziła. Umowa jest obecnie finalizowana pod względem prawnym, zanim Parlament Europejski i Rada Europejska będą mogły wyrazić zgodę.
Celem jest to, aby wkrótce niektóre produkty mogły być sprzedawane bezcłowo. Obejmuje to baraninę nowozelandzką oraz europejską wieprzowinę i wino. Kontyngenty handlowe zostały rozciągnięte w przypadku innych produktów. W tym na nabiał.
Nierówne szanse
Europejskie Stowarzyszenie Mleczarskie (organizacja parasolowa grup interesu) nie jest entuzjastycznie nastawiona i mówi o nieproporcjonalnych okolicznościach pomiędzy strefą euro a Nową Zelandią. Częściowo wynika to z liczby mieszkańców: prawie 450 milionów Europejczyków w porównaniu do 5 milionów Nowozelandczyków. Sektory mleczarskie również znacznie się od siebie różnią. EDA określa nowozelandzki sektor mleczarski jako działający na dużą skalę. Około 85% eksportu realizuje nowozelandzka spółdzielnia mleczarska Fonterra, która przetwarza mleko od firm, w których średnia liczba zwierząt wynosi 450 krów. Europejski sektor mleczarski działa na mniejszą skalę i na rynku działa wiele podmiotów mleczarskich.
EDA cieszy się, że Nowa Zelandia zyskuje większy dostęp do europejskiego rynku sprzedaży. Kwota masła zostanie zwiększona o 15.000 tys. ton do niecałych 90.000 tys. ton. Odpowiada to 4% produkcji europejskiej. Ponadto kwota serów zostanie zwiększona o 20.000 11.000 ton, czyli obecnie 7 15.000 ton. W ciągu XNUMX lat Nowa Zelandia uzyska także pełny dostęp do rynku niektórych rodzajów sera. Nowa Zelandia może również wyeksportować do UE XNUMX XNUMX ton mleka w proszku. Cła przywozowe są w dalszym ciągu powiązane ze zwiększonymi wolumenami przetworów mlecznych.
Choć nie są jeszcze znane dokładnie szczegóły, jakie są potencjalne korzyści dla europejskich eksporterów, EDA nie spodziewa się po tym zbyt wiele. Wynika to z małej skali rynku zbytu w Nowej Zelandii.