Fuzja FrieslandCampina i Milcobel radosna i konieczna

Producenci mleka zrzeszeni w stowarzyszeniu niewątpliwie będą mieli odmienne zdanie, ale mogą zgodzić się z analizą agencji Fitch. Chociaż przychody wzrosną o około 12%, udział Milcobel w marży jest stosunkowo niski, jak zauważają analitycy Fitch w swoim listopadowym raporcie. W rezultacie zysk początkowo spadnie. Niedawne przejęcie Wisconsin Whey Protein jest bardziej obiecujące pod względem zysków, pod warunkiem, że cena zakupu nie będzie zbyt wysoka.

Pokój i kierunek
FrieslandCampina miała kilka trudnych lat. Przeszła znaczące restrukturyzacje, dezinwestycje i kilka zmian kursu, ale w porównaniu z konkurencją, w ostatnich latach pozostawała w tyle. Konkurenci tacy jak Arla, Lactalis, Müller, a bliżej nas, A-ware, radzili sobie lepiej.

Z Sybrenem Attemą jako prezesem, a teraz Janem Derckiem van Karnebeekiem jako dyrektorem generalnym, firma wydaje się wracać na właściwe tory. Zdecydowanie panuje większy spokój, wszyscy zdają się być na tej samej stronie, a zamiast tylko przesuwać finanse, widać więcej działań.

Zabezpieczenie dostaw
Fuzja z Milcobel pomaga przede wszystkim zabezpieczyć bazę dostaw i utrzymać udział w rynku, choć może to brzmieć dziwnie w czasach, gdy dostępność mleka stanowi raczej obciążenie niż korzyść. To drugie jest jednak problemem krótkoterminowym. Strukturalnie oczekuje się spadku podaży mleka, szczególnie w północno-zachodniej Europie. Przyczynami tego stanu rzeczy są ograniczenia w rolnictwie, niska wartość dla rolników, malejąca liczba gospodarstw rolnych i wysokie koszty produkcji. Dlatego Milcobel jest prawdziwym atutem, mimo że FrieslandCampina początkowo poszukiwała większych partnerów. Nie ma już wielu możliwości przejęcia dużej liczby dostawców za jednym zamachem.

Od odpychania do przyciągania
Może to być gorzkie doświadczenie dla niektórych producentów mleka, zwłaszcza w Belgii, choć wyższa cena mleka (miejmy nadzieję, że dla nich) po fuzji to rekompensuje. Zaledwie dziesięć lat temu FrieslandCampina robiła, co mogła, aby pozbyć się całej grupy belgijskich dostawców. FrieslandCampina Belgium musiała przeprowadzić restrukturyzację i próbowała sprzedać ponad 440 rolników firmie Milcobel. Milcobel był otwarty na ten pomysł, ale nie wszyscy rolnicy, których to dotyczyło, byli nim zachwyceni.

Znaczna liczba pozostała dla innych przetwórców. Kiedy w 2020 roku FrieslandCampina sprzedała swoją produkcję proszków w Aalter firmie A-ware i rozpoczęła rekrutację producentów mleka, firma nadal była w stanie wykorzystać rozczarowanie wielu flamandzkich rolników w FrieslandCampina. Sytuacja uległa teraz niemal całkowitej zmianie. FrieslandCampina ponownie otworzyła swoje podwoje na oścież.

Trend wysokobiałkowy
Milcobel ma do zaoferowania znacznie więcej niż tylko mleko. Produkcja sera, a zwłaszcza serwatki, to również mile widziany dodatek, choć prawdopodobnie wciąż trwają spory z Arlą. W końcu znaczna część serwatki Milcobela trafia obecnie do tej firmy.

Serwatka jest (ponownie) nowym złotem nabiału, choć produkt ten był również podstawą wcześniejszego sukcesu FrieslandCampina w segmencie żywności dla niemowląt. To przede wszystkim trend wysokobiałkowy napędza wysoki popyt na serwatkę. Aby to osiągnąć, serwatka serowa musi zostać najpierw zagęszczona i przekształcona w koncentrat białka serwatkowego (WPC) i izolat białka serwatkowego (WPI). WPC80 kosztuje obecnie od 13 000 do 14 000 euro za tonę, a WPI90 – w zależności od dokładnej specyfikacji – nawet ponad 24 000 euro za tonę. Te WPC i WPI są stosowane w żywieniu sportowców, żywieniu medycznym oraz w żywieniu specjalnych grup docelowych, takich jak osoby starsze. Odgrywają również ważną rolę w diecie osób przyjmujących leki odchudzające.

Nadrabianie zaległości
Dzięki przejęciu Milcobel i Wisconsin Whey Proteins, FrieslandCampina może poczynić postępy na rynku serwatki i zniwelować dystans dzielący ją od firm takich jak Arla. FrieslandCampina to jednak coś więcej niż tylko serwatka. Firma pozostaje silna w segmencie serów, ale przoduje również w żywieniu niemowląt i szerokiej gamie produktów mlecznych na rynkach azjatyckich, arabskich i afrykańskich. Jednak w segmencie „białego” nabiału w Europie jest słabsza niż Arla. Nowa dynamika w FrieslandCampina stwarza również nowe możliwości i cele. Fuzja z Milcobel może być dobrym krokiem naprzód w tym zakresie. Jest to również korzystne dla zrzeszonych producentów mleka, choć oczekuje się, że początkowo to właśnie członkowie Milcobel odnotują największe postępy. W końcu ich poprzednia spółdzielnia od jakiegoś czasu radzi sobie słabo. Członkowie FrieslandCampina muszą rozważyć korzyści płynące z fuzji w dłuższej perspektywie.