Rząd stawia na odstępstwo, ale nie ma planu B

Podczas gdy minister Wiersma i sekretarz stanu Rummenie z nowego ministerstwa LVVN opracowują tego lata plany dotyczące holenderskiego rolnictwa, staje się jasne, na jaką atmosferę mogą liczyć holenderscy rolnicy. Znaki wskazują na niewielkie perspektywy dla rolników.

Ministrowie LVVN przygotowali się 30 lipca Wiadomo, że plany wojewódzkie, które powinny m.in. doprowadzić do końca sprawę azotu, mogą zostać odłożone na półkę. Zgodnie z planem sporządzonym w ramach Rutte IV prowincje powinny były złożyć plany już od 1 października w kontekście Krajowego Planu Obszarów Wiejskich (NPLG).

Za Rutte IV rząd powierzył prowincjom realizację zadań związanych z planowaniem środowiskowym i przestrzennym. W swoich PPLG (wojewódzkich planach dla obszarów wiejskich zleconych przez NPLG) opracowywaliby działania, które przyczyniłyby się do poprawy jakości obszarów wiejskich poprzez redukcję azotu, lepszą gospodarkę wodną, ​​przywracanie przyrody i stymulowanie rolnictwa o obiegu zamkniętym.

Musieli – i oficjalnie nadal muszą – podjąć działania mające na celu redukcję emisji azotu. Może to obejmować dostosowanie zezwoleń dla firm, wykup gospodarstw rolnych na obszarach wrażliwych przyrodniczo i zachęcanie do stosowania technologii niskoemisyjnych w rolnictwie. Prowincje są odpowiedzialne za przywracanie i wzmacnianie rezerwatów przyrody. Obejmuje to poprawę siedlisk zagrożonych gatunków, rozbudowę rezerwatów przyrody i łączenie istniejących rezerwatów przyrody w celu promowania różnorodności biologicznej.

We współpracy z Zarządami Wodnymi prowincje muszą pracować nad poprawą jakości wody i dostosowaniem gospodarki wodnej, aby zapewnić zgodność z celami Ramowej Dyrektywy Wodnej (RDW). Będzie musiał obejmować środki, które w mniejszym stopniu zanieczyszczają wody powierzchniowe. Ponadto prowincje muszą podjąć działania, aby zwiększyć odporność swoich obszarów wiejskich na skutki zmian klimatycznych, takie jak susza, powodzie i stres cieplny. Będą musieli to zrobić we współpracy nie tylko z rolnikami, ale ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, takimi jak inni przedsiębiorcy z ich obszaru pracy, organizacje zajmujące się ochroną przyrody, zarządy wodociągów i obywatele. Co więcej, muszą także dopilnować, aby rolnictwo – składające się z tysięcy indywidualnych przedsiębiorców – przeszło na działalność gospodarczą włączającą przyrodę, promującą cykle regionalne.

Stare umowy, plan generalnego remontu
Każdy, kto podejmuje się tych wszystkich zadań, zdaje sobie sprawę, że NPLG wiązało się z całkowitą odnową organizacyjną wsi, którą trzeba było zagospodarować i zaprogramować. Nie bez powodu województwa przeznaczyły na cały projekt 60 miliardów euro. Rząd przeznaczył na ten cel 25 miliardów euro. Podczas ustępującego Rutte IV nowa Izba Reprezentantów pod przewodnictwem BBB uznała, że ​​nawet te 25 miliardów nie jest już potrzebne. Było to być może logiczne, ponieważ BBB sprzeciwia się spadkowi hodowli zwierząt, podczas gdy to słowo jest cicho zapisane ołówkiem w oświadczeniach. Ale czy było to mądre, to już inna kwestia. NPLG jest de facto realizacja planów w oparciu o porozumienia z Komisją Europejską: Dyrektywy Ptasiej i Siedliskowej, Dyrektywy Azotowej i Ramowej Dyrektywy Wodnej, a także polityki państwa w zakresie obiegu zamkniętego i adaptacji do zmieniających się warunków klimatycznych. To, co zrobił Rutte IV, polegało na delegowaniu odpowiedzialności z Hagi na prowincje, ale nie można jej przesunąć. Zwłaszcza, że ​​praca, którą należy wykonać, musi uwzględniać stare wytyczne i porozumienia.

Rabobank chce się zgodzić, LTO chce zwrotu odstępstwa
Prezes Rabobanku Stefaan Decraene wypowiedział się na temat rolnictwa na początku tego miesiąca podczas prezentacji swoich danych półrocznych. Uważa on, że należy podjąć kolejną próbę osiągnięcia porozumienia rolnego. Powód? Spieszy się. Wie, że rząd i rolnicy nie dojdą do porozumienia, jeśli nie będą chcieli wziąć byka za rogi.

W zeszłym tygodniu zabrał głos także przewodniczący Ger Koopmans ze stowarzyszenia rolników LTO. Zrobił to w jednym wywiad na temat Boerenbusiness w którym brzmiał jak człowiek z planem. Jednak dla dobrego słuchacza powiedział tylko, że chce, aby Komisja Europejska zwróciła Holandii derogację, w przeciwnym razie nasza hodowla bydła mlecznego upadnie wraz z przemysłem przetwórczym. Bruksela musi to dobrze zrozumieć – mówi przewodniczący stowarzyszenia rolników. Odstępstwo to jest obecnie dobrze znanym wyjątkiem, w przypadku którego kraje posiadające gleby uprawne mogą stosować więcej obornika, niż pozwalają na to przepisy europejskie. Wiele krajów w północno-zachodniej części Unii Europejskiej posiadało takie odstępstwo, ale obecnie zniknęło ono wszędzie lub prawo to jest wycofywane. Dzieje się tak również w Holandii.

Koopmans milczał na temat całego planu renowacji NPLG, który się nawarstwił, jak gdyby jego cele nie miały w dalszym ciągu istnieć. Ale tak jest – przyznaje również minister. Koopmans milczał także na temat planu B, jeśli Bruksela nie zrobi tego, czego on chce.

Koopmans nie ma planu B na odstępstwo. Minister prawdopodobnie też tego nie ma, chociaż wydaje jej się, że realistyczne jest to, że Holandia znajdzie opłacalny rynek dla naszych nadwyżek nawozu na innych kontynentach. Koopmans również nie wydaje się zaniepokojony powodami powstania NPLG. Jeszcze mniej pokazuje, że mógłby wypracować w tej sprawie nowe plany z ministrem i partnerami handlowymi.

Rabobank chce takich planów, bo nie będzie mógł już finansować rolników, jeśli zasady gry nie będą jasne. Rolnikom grozi niebezpieczeństwo postawienia niemożliwych do wyegzekwowania żądań prawnych, które ich zatopią. Bankowi zależy zatem na takim porozumieniu ze swoimi klientami, aby wpływy pieniężne dla rolnika były widoczne. Koopmans zaznacza w wywiadzie, że nie traktuje takiego porozumienia priorytetowo. Najpierw należy zwrócić odstępstwo. Kupujący po prostu na to patrzą, bo w takiej sytuacji nie ma sensu negocjować.

Szansa, że ​​minister Wiersma przywróci derogację dla Holandii, jest naprawdę niewielka. Z jednej strony dlatego, że wszystkie kraje, które otrzymały derogację, musiały je oddać lub wiedziały, że koniec jest bliski. Dotyczy to na przykład: Irlandia która jest jeszcze bardziej zależna od krów i mleka niż Holandia. Z drugiej strony, ponieważ dotyczy starych umów, których historia w brukselskich cyklach negocjacyjnych jest zbyt złożona, aby można je było złamać. Teoretycznie jest to możliwe, jednak Holandia musi być w stanie coś zaoferować UE lub ważnym państwom członkowskim. Co? Oto najważniejsze pytanie. Holandia również chce, aby połowy pulsacyjne wróciły do ​​porządku obrad, aby uzyskać na nie pozwolenie. Ten rząd koncentruje się głównie na zbieraniu i nie znalazł jeszcze sposobu na dostarczanie. Ma też tę wadę, że ma premiera, który musi jeszcze budować swoją reputację w obwodzie brukselskim. A poza tym pytanie do Brukseli brzmi, czy ten gabinet przetrwa długo, bo opiera się na wąskiej podstawie małżeństwa dla pozoru.

Zaskakujące może być to, że LTO skupia się na odstępstwie i nawet nie wspomina o wielu innych mieczach wiszących nad sektorem rolnictwa. Jest to być może tak samo zrozumiałe, jak głosowanie BBB za odrzuceniem 25 miliardów, ponieważ LTO również nie chce denerwować swoich członków proaktywnym tworzeniem postępowych planów. Ale niestety nie powoduje to zniknięcia starych, a nawet nieaktualnych zadań. Stanie się to jasne dopiero, gdy Wiersma wróci z Brukseli z pustymi rękami, a cele NPLG również pojawią się. Wtedy staje się jasne, że nawet przyjazny rolnikom rząd nie jest już w stanie odwrócić chaotycznych konsekwencji lat zastoju w tworzeniu i realizacji planów. Rolnicy będą mieli mniej złudzeń, a rząd i LTO powiedzą, że zrobili wszystko, co w ich interesie. W rzeczywistości kończą się one lodowatą restrukturyzacją. Szkoda, bo mogło być zupełnie inaczej.

Utrzymanie się w czołówce
Jak? Była dyrektor LTO Annechien ten oświadczyła to na początku tego miesiąca kolumna wiedzieć. Rolnicy wiedzą, co należy zrobić i powinni byli opracować własny plan wiele lat temu – mówi. I nadal mogą to zrobić. Problem w tym, że siedzą i czekają, aż ktoś naprawi przeszłość. Ale ta przeszłość nie wróci i zniknęła na lata.

Planuje się realizację ambitnego projektu renowacji. To jest plan dla planu; właściwie nadal ich nie ma, natomiast ambicje są gigantyczne, a żądania Brukseli wysokie, ale nie różniące się od tych innych krajów UE. To nie jest tak proste, jak Ten Have to przedstawia. Zadaje jednak właściwe pytanie: dlaczego nikt nie chce sporządzić planu i przynajmniej nie zacząć nabierać rozpędu? To szaleństwo, że rząd prorolniczy ryzykuje wczorajszym odstępstwem, ale nie myśli o planie B, który powinien był być planem A lata temu, aby na prowadzeniu zostać. Zwłaszcza przy obecnym rządzie nie powinno to stanowić problemu.

Niniejszy artykuł jest częścią współpracy merytorycznej pomiędzy Boerenbusiness en dziennik żywności.

Dicka Veermana

Redaktor naczelny Foodlog.nl

© Analiza rynku DCA. Niniejsza informacja rynkowa podlega prawu autorskiemu. Zabrania się reprodukowania, rozpowszechniania, rozpowszechniania lub udostępniania treści osobom trzecim za wynagrodzeniem w jakiejkolwiek formie bez wyraźnej pisemnej zgody DCA Market Intelligence.