Opinie Jurphaasa Lugtenburga
Nawet Greenpeace jest zaniepokojony cenami ziemniaków
Greenpeace Belgium przypuścił atak na belgijski przemysł przetwórstwa ziemniaków. Z raportem'Rekordowe zyski dla przemysłu, orzeszki dla rolników„ organizacja ekologiczna wyjaśnia, jak postrzega sektor ziemniaków. Jeśli chodzi o sektor rolniczy, ruch ekologiczny nie jest od razu postrzegany jako naturalny sojusznik, a sprawozdanie również budzi wiele krytyki. Jednak w swej istocie sformułowano bardzo ważny wniosek: rolnik nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału.
Według Greenpeace siedmiu graczy (Clarebout Potatoes, Agristo, Lutosa (część McCaina), Mydibel (obecnie przejęta przez Clarebout), Ecofrost, Farm Frites Belgium i Aviko Belgium) łącznie kontroluje około 90% belgijskiego rynku ziemniaków. Warto zwrócić uwagę na kluczowe liczby dotyczące procesorów zawarte w podsumowaniu raportu. Dokonuje się porównania między rokiem 2021 a 2022. Wydaje się, że minęło trochę czasu, ale w 2021 r. nadal mieliśmy do czynienia z działaniami związanymi z koroną. Nie zrozumcie mnie źle, przetwórcy w ostatnich latach mogą poszczycić się imponującymi liczbami, ale wygląda na to, że wyjęto wisienkę z tortu.
Organizacja ekologiczna wygodnie ignoruje fakt, że w ostatnich latach znacznie wzrosły ceny ziemniaków dla producentów. W ciągu ostatnich dwóch lat kontrakty wzrosły o kilkadziesiąt procent. Drugi rok z rzędu padają rekordy w zakresie darmowych ziemniaków. Oczywiście koszty dla hodowców również wzrosły bardzo szybko. Szczególnie dla hodowców, którzy w zeszłym sezonie nie wykopali wszystkiego, a teraz mają trudności z wysianiem wszystkich sadzeniaków do ziemi, nie wszystko złoto, co się świeci. Ogólnie rzecz biorąc, nie wydaje się, aby wśród producentów chipsów było największe niezadowolenie z obecnego funkcjonowania rynku ziemniaków. Porównajmy to z pszenicą, której cena sprzedaży w dobrym roku spadła znacznie szybciej niż cena kosztu własnego, lub z cebulą, co jest trochę loterią.
Belgapom pod ostrzałem
Moim zdaniem Greenpeace uderzył w sedno, ponieważ przetwórcy mają bardzo duży wpływ na ustalanie ceny ziemniaków. Od 70% do 75% obrotów wynika z umów. W Belgii odbywa się to głównie w oparciu o umowy tonażowe, a nie umowy hektarowe, jak to ma zwykle miejsce w Holandii. Jeżeli plantator nie może dostarczyć ilości ustalonej w umowie, będzie musiał zapłacić różnicę między ceną umowną a ceną na wolnym rynku. O cenie na wolnym rynku w dużej mierze decyduje notowanie Belgapom. Plantatorzy nie mają głosu w komisji ds. notowań. W skład komisji wchodzi trzech członków z branży i trzech z przetwórstwa. Handel i przetwarzanie ostatecznie określają, które ceny zostaną uwzględnione, a które wyłączone. Nic dziwnego, że Belgapom na raport w Vilt reaguje jak ukąszony przez żmiję.
Z tego punktu widzenia wzmocnienie pozycji negocjacyjnej rolnika w łańcuchu ziemniaczanym nie jest wcale szaloną sugestią Greenpeace. Pomysł odpowiednich kontroli i sankcji za nieuczciwe praktyki (handlowe) spodoba się także rolnikom. Jednym z rozwiązań Greenpeace jest zjednoczenie rolników. Jednak w przeszłości okazało się to bardzo trudne. Inicjatywy w tym obszarze rzadko kończyły się sukcesem. Greenpeace wzywa rząd i spółdzielnie do przyjęcia wiodącej roli. Może to pomóc w negocjacjach kontraktowych. Umowy te są jednak zawierane głównie bezpośrednio pomiędzy plantatorem a przetwórcą. Lepszą stroną wydaje się tu organizacja branżowa lub stowarzyszenie hodowców.
Samo wzmocnienie spółdzielni nie rozwiąże podstawowego problemu wolnego rynku. Jako „mediatorzy” na wolnym rynku tradycyjne spółdzielnie ziemniaczane stoją przed tym samym problemem co plantatorzy. Jeśli nie ma ziemniaków, od przetwórców można uzyskać prawie wszystko, za niemal każdą cenę. Jeśli chociaż przez chwilę wydaje się, że ziemniaków jest pod dostatkiem, kupujący gwałtownie naciskają na hamulce. Pomyśl tylko o tym, co wydarzyło się podczas żniw zeszłej jesieni.
Ochrona rynku
Kolejne zalecenie Greenpeace dotyczące usunięcia wpisu Belgapom i zastąpienia go „mechanizmami cenowymi odzwierciedlającymi rzeczywiste warunki rynkowe i koszty produkcji” brzmi nieźle, ale jak zastosować je w praktyce? Fakt, że ceny ziemniaków i produktów rolnych w ogóle nie powinny nigdy być niższe od kosztów zrównoważonej produkcji, jak twierdzi Greenpeace, brzmi współczująco, niezależnie od tego, co należy rozumieć przez zrównoważoną produkcję. Szczególnie w tym sezonie wzywanie do wycofywania „pestycydów i nawozów syntetycznych” oraz umieszczanie upraw organicznych na piedestale rodzi pytania o to, jak dobrze organizacja ekologiczna przestudiowała techniczne aspekty upraw. Doświadczenie zdobyliśmy w Europie z pierwotną Wspólną Polityką Rolną (WPR) z systemem ochrony rynku i cenami gwarantowanymi. Nie był to sukces, a może zbyt duży, w zależności od tego, jak na to spojrzeć. Nie bez powodu na początku lat 90. XX w. system ten został radykalnie zreformowany.
Jak to zrobić, pozostaje trudnym pytaniem. Jako rolnicy powinniśmy się drapać po głowie, że nawet taka organizacja jak Greenpeace podnosi alarm w sprawie podziału zysków w łańcuchu ziemniaków. Podejmowane są inicjatywy mające na celu lepsze usłyszenie głosów plantatorów za pośrednictwem Organizacji Producentów Ziemniaków Konsumpcyjnych (POC) lub próby ponownego ożywienia rynku kontraktów terminowych. Trudno jednak pozyskać do tego wystarczającą liczbę hodowców. Najwyraźniej po kilku latach dobrych cen plantatorom ziemniaków nie przeszkadza to.
Jurphaasa Lugtenburga
© Analiza rynku DCA. Niniejsza informacja rynkowa podlega prawu autorskiemu. Zabrania się reprodukowania, rozpowszechniania, rozpowszechniania lub udostępniania treści osobom trzecim za wynagrodzeniem w jakiejkolwiek formie bez wyraźnej pisemnej zgody DCA Market Intelligence.
- 1.Najlepsi płatnicy pieniędzy mlecznych
- 2.Wideo: Ceny zboża rosną, ale rosną również koszty
- 3.Handel spodziewa się wyższych cen wieprzowiny
- 4.Sprzedaż przez opiekę na rynku cebulowym
- 5.Wiosenna pogoda łagodzi presję na rynku obornika
- 6.Wywiad z POV: Nie reguluj na śmierć
- 7.Sortowanie pasz na wiosnę
- 8.Wyższe ceny ropy wpływają na cenę mleka w proszku
