Poczucie wsi: w jakim kraju chcemy mieszkać?

Rok prawie się skończył. Top 2000 towarzyszy najnowszym pracom, jesteśmy bombardowani zestawieniami i zestawieniami rocznymi. Protesty rolników i odwrócone flagi trafią na konferencje sylwestrowe. Mając to na uwadze, wziąłem z regału „This is my court” Chrisa de Stoopa.

Nie klasyka ekonomii, ale osobista opowieść o gospodarstwie rodziców i upadku statusu rolnika. Po dobrowolnej śmierci brata, flamandzki dziennikarz wraca po uszy na ojczystą ziemię, by zająć się starą matką i rodzinnym gospodarstwem. Oczy otwarte na gwiazdora reportera, który donosił o niesprawiedliwości ze wszystkich zakątków świata: jego ukochana ziemia Waas jest trwoniona, a wraz z nią znajoma kultura chłopska.

Brak uznania
Wielu holenderskich rolników musiało rozpoznać siebie w odczuciu De Stoop w ubiegłym roku. Szczególnie dręczą go dwie rzeczy. Przede wszystkim brak szacunku dla tego pięknego, ponad 1000-letniego krajobrazu kulturowego. Płaska kraina Flandrii, o której tak pięknie śpiewał Jacques Brel, jest źle rozumiana. Chwalebna historia zaciera się w pamięci. Nawiasem mówiąc, sam De Stoop nie jest zbyt szczegółowy na temat stuleci innowacji w tym obszarze między głównymi miastami Gandawa i Antwerpia, wokół Sint-Niklaas, tuż za granicą w Hulst i polderze Duchess Hedwige, który został zalany w tym roku. Wiodące tam rolnictwo opierało się m.in. na imporcie obornika. Wzdłuż Skaldy znajdowały się składy nawozu, które prowadziły interesy z radami miejskimi Vianen i Rotterdamu. Ich rolnikom też spodobałby się ten miejski gnój, ale Flamandowie oferowali więcej, mieli znakomitą sprzedaż w pobliskich miejscowościach.

Druga irytacja dotyczy relacji między władzami portu w Antwerpii a ruchem przyrody. Ten ostatni wspiera twórców projektów portowych, o ile są oni jednocześnie zaangażowani w rozwój przyrody. W ten sposób wysyłają sygnał, że nową przyrodę, którą na razie tworzą krzewy i pokrzywy, uważają za cenniejszą niż przyroda ptactwa polnego, zajęcy i bażantów na polach uprawnych. To wkurza De Stoopa.

W jakim kraju chcemy żyć
Na mojej liście książek, które najlepiej opisują atmosferę wsi w 2022 r., Dit is mijn Hof jest numerem 1. Uczucia i rozpacz, które opisuje, zasługują na przeniesienie do 2023 r. Wtedy nasz kraj rozpocznie pracę z umową rolną. Można mieć nadzieję, że doprowadzi to do porozumienia ze społeczeństwem co do roli wsi między dużymi miastami. O pytanie, w jakim kraju chcemy żyć, o to, co oznacza rolnictwo i przedsiębiorczość w tym zakresie. Z szacunkiem i uznaniem dla historii. A ziemia uprawna bez pokrzyw jako okazja. Muszę jeszcze zobaczyć, czy ta podstawowa orientacja jest poruszana przy głównym stole negocjatorów, czy przy stolikach bocznych z tytułami takimi jak Pasza i Obornik. Być może wszyscy ci goście przy stole mogą rozpocząć nowy rok z dobrymi intencjami, aby ponownie przeczytać To jest mój dwór i zostawić go na nocnym stoliku podczas negocjacji.

Życzę Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku.

Krijn J. Poppe

Krijn Poppe przez prawie 40 lat pracował jako ekonomista w LEI i Wageningen UR, a obecnie piastuje szereg stanowisk doradczych i kierowniczych. Boerenbusiness sięga do swojej biblioteczki i omawia bieżące wydarzenia w oparciu o klasyczne badania.

© Analiza rynku DCA. Niniejsza informacja rynkowa podlega prawu autorskiemu. Zabrania się reprodukowania, rozpowszechniania, rozpowszechniania lub udostępniania treści osobom trzecim za wynagrodzeniem w jakiejkolwiek formie bez wyraźnej pisemnej zgody DCA Market Intelligence.