(nie)wierzący w klimat: zachowaj szacunek dla natury

Świeży, alarmujący raport klimatyczny ONZ po raz kolejny wywołuje zamieszanie na całym świecie. Apoteoza niedawno uruchomionych zielonych megaplanów europejskich. Osobiście trudno mi „ślepo” podążać za ostro sformułowanymi wnioskami z tego raportu. Czy zaliczam się teraz do kategorii „prawicowych wariatów spiskowych”? Raport IPCC to po prostu nauka, prawda?

Widzę w Internecie, że opór rośnie. Narasta opór wobec wniosku, że ludzkość sama w sobie ma negatywny wpływ na klimat. Kontrnarracja, która ledwo zyskuje oparcie w obecnym krajobrazie telewizyjnym. A potem różne scenariusze ocieplenia. Który wybrać? Negator klimatu i fanatyk klimatyczny stoją naprzeciwko siebie. Zakład: nikt tak naprawdę nie wie.

Walka ze zmianami klimatycznymi. Pilność jest jasna: pożary lasów i powodzie nakładają się na siebie. Już zrujnowaliśmy naszą planetę i musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby ocalić Ziemię – to prośba przeciętnego zwolennika zmian klimatycznych. Macha w dłoni grubą broszurą IPCC dotyczącą zmian klimatycznych 2021. Wyprodukowany przez potężną elitę, która próbuje siać strach i panikę poprzez naukowców-aktywistów. Przynajmniej według przeciętnego sceptyka klimatycznego. Wizja i podejście klimatyczne stały się kwestią dzielącą społeczeństwo.

Dwutlenek węgla jest trucizną
„Zamieszanie ze skutkiem” tak można nazwać skutki przesłania IPCC przekazanego przez ekspertów ds. klimatu. Ci prorocy zagłady w swoich modelach obliczeniowych jasno pokazują, że nie należy bagatelizować wpływu człowieka na klimat, a właściwie jego konsekwencji. Według nich potrzebna jest rewolucja w myśleniu i działaniu.

W stronę bardziej ekologicznego świata, który wytrzyma cios. W kierunku większej różnorodności biologicznej, która skutkuje naturalną odpornością na szkodniki i choroby. O nie. Przesłanie klimatyczne ONZ można podsumować bardzo prosto: dwutlenek węgla jest trucizną. Ograniczenie się do tego pojedynczego, trzeźwego transferu wiedzy i duże skupienie się na CO2 musi zapewnić siłę, jasność, jednoznaczność i ostatecznie świadomość.

To, co naprawdę się dzieje, jest bardzo złożone i niezrozumiałe. Świadomość musi prowadzić do zmian we wzorcach produkcji i konsumpcji, odpowiednio przedsiębiorstw i obywateli. Polityka zerowej tolerancji dla emisji dwutlenku węgla. Ale czy mamy na pokładzie wszystkich obywateli i przedsiębiorstwa? Z Chin, Namibii, Rosji i Ameryki, żeby wymienić tylko kilka krajów?

Wyłącznie w Europie?
Unia Europejska chce narzucić swoim mieszkańcom rygorystyczne standardy klimatyczne. Czy jednak uwzględniana jest zasada uczciwości „równych szans”? Obawiam się, że zadać pytanie oznacza odpowiedzieć na nie. Jestem skłonny wierzyć w przesłanie katastroficzne zawarte w Kodeksie Czerwonym Organizacji Narodów Zjednoczonych i działać zgodnie z nim, ale nie pod warunkiem, że będzie ono obowiązywać wyłącznie na kontynencie europejskim. Każdy obywatel świata, każda firma i każda gospodarka muszą mieć prawo do odniesienia sukcesu lub porażki w walce ze zmianami klimatycznymi. O ile w to wierzymy.

Postrzegam klimat jako wiarę, religię, jeśli wolisz. Przekonanie, że coś jest prawdziwe lub istnieje. Jeden wierzy, drugi nie. Chociaż możemy czcić naszych bogów lub nie, okazujemy szacunek naszym bliźnim ze wszystkich środowisk. W razie potrzeby pomagamy sobie nawzajem. Nie jestem pewien, czy tak się zawsze dzieje.

Szacunek dla natury
Wierzący w klimat lub niewierzący w klimat. Również tutaj sam decydujesz, czy wierzysz w zmianę klimatu, kontrolę, adaptację czy status quo. Ale we wszystkich przypadkach sprzątasz swój bałagan za tyłkiem. I traktuj przyrodę z szacunkiem i wszystkie jej żyjące, wyjątkowe, użyteczne i pozornie mniej przydatne stworzenia, bez względu na to, jak duże czy małe.

Różnorodność biologiczna, czyli bogactwo gatunków, dostosowuje się do panujących temperatur. Nazwijmy to siłą natury. Jednak ta tworząca odporność interakcja żywych mikro i makro nie jest w stanie wytrzymać intensywnej ingerencji z naszej strony, jako dominującego, jednostronnego gatunku. Nie wymaga nauki i grubych raportów.

Pascala Phillipsa

Pascal Philipsen jest kierownikiem regionalnym na południe Holandii i specjalistą od nawożenia w Timac Agro Nederland.

© Analiza rynku DCA. Niniejsza informacja rynkowa podlega prawu autorskiemu. Zabrania się reprodukowania, rozpowszechniania, rozpowszechniania lub udostępniania treści osobom trzecim za wynagrodzeniem w jakiejkolwiek formie bez wyraźnej pisemnej zgody DCA Market Intelligence.