Hiszpański sektor trzody chlewnej przechodzi na genetykę Duroc

Hiszpański rynek trzody chlewnej odnotował w ubiegłym roku ożywienie, głównie dzięki znacznemu zwiększeniu możliwości sprzedaży na rynkach zagranicznych. W 2016 r. ponad 50 proc. produkcji trzody chlewnej sprzedano poza granice Hiszpanii, co wskazuje na to, że kraj ten jest w dużym stopniu uzależniony od nastrojów w Europie i na rynku światowym. Ogólnie rzecz biorąc, ceny żywca wieprzowego pod koniec 2016 r. były wyższe o około 20 procent i wynosiły 1,13 euro za kilogram, ale w tym samym czasie ceny żywca wieprzowego w Hiszpanii również osiągnęły poziom 1,33 euro.

Od 2016 r. populacja trzody chlewnej w Hiszpanii jest największa w Europie i wynosi około 28 milionów świń, podczas gdy w Niemczech – na drugim miejscu, ale tradycyjnie największym – populacja świń wynosi około 2 milionów. Jeśli chodzi o produkcję wieprzowiny, Niemcy nadal są największe, ponieważ Hiszpania eksportuje stosunkowo dużo żywych świń, także do Niemiec. Jeśli chodzi o rynki zbytu, najważniejszym partnerem handlowym są Chiny, na które przypada 27 proc. wolumenu eksportu, a kolejne miejsca zajmują Francja, Włochy i Portugalia. Ogólnie rzecz biorąc, eksport wewnątrz Europy wzrósł o około 18 procent w okresie od stycznia do września, podczas gdy eksport do krajów trzecich wzrósł o około 5 procent.

Głównym wnioskiem, jaki Hiszpanie wyciągnęli na temat 2016 r., jest rosnący popyt na wieprzowinę lepszej jakości. Widoczna jest wyraźna zmiana genetyczna między rasą Pietrain a rasą Duroc. Może to oznaczać, że popyt krajowy w Hiszpanii przesunie się w stronę innych standardów jakości lub że hiszpański sektor trzody chlewnej chce zaznaczyć swoją obecność na rynku światowym, oferując inną genetykę.

Niedawno duński instytut badawczy stwierdził, że rasa Duruc jest znacznie lepsza pod względem genetycznym od rasy Piétrain, jeśli chodzi o linię ojcowską w duńskiej hodowli loch. Świnie rasy Duroc uzyskały znacznie lepsze wyniki, zwłaszcza pod względem wydajności i dobrostanu zwierząt, przy czym różnica w śmiertelności prosiąt wyniosła około 15 procent.